Վազգեն Մանուկյան. - Բարեւ ձեզ, շնորհակալություն, որ ընդունեցիք ասուլիսի հրավերը: Մեզ համար, այսինքն՝ Հայաստանի համար, կրթական համակարգը նույնչափ կարեւոր է, որքան բանակը, որոշ դեպքերում՝ նույնիսկ ավելի կարեւոր: Այսինքն` այն ամենը, ինչ վերաբերում է կրթական համակարգին, վերաբերում է ազգային պետական համակարգին եւ կարող է բարելավել կամ խաթարել այն: Հանրային խորհրդում ավելի վաղ տեղի ունեցած քննարկումների ժամանակ գոհ չէինք մեր կրթական համակարգից, եւ առաջարկվեց ստեղծել մի քանի աշխատանքային խումբ, որոնք անկողմնակալ ուսումնասիրություններ կանեին, եւ կառավարությանը առաջարկություններ կներկայացնեինք, թե ինչ փոփոխություններ պետք է արվեն, որ մեր կրթական համակարգը համապատասխանի մեր ազգային պետական շահերին եւ միջազգային չափանիշներին: Այդ ընթացքում հանկարծ հրապարակ եկավ Հայաստանում օտարալեզու դպրոցներին վերաբերող նախաձեռնությունը:Փորձում էինք մի քայլ առաջ գնալ, բայց դա մի քայլ է դեպի անդունդ:

«Թե ինչպիսի քաղաքացի կլինի երեխան, որքանով նվիրված կլինի իր պետությանը, իր ազգային շահերին, կախված է երեխայի դաստիարակությունից: Իսկ դաստիարակության լավագույն ձևը մայրենի լեզվով ուսուցումն է»,- կարծում է Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանը: ՀՀ կրթության և գիտության նախարարության ներկայացրած և կառավարության կողմից հավանության արժանացած «Լեզվի մասին» և «Հանրակրթության մասին» ՀՀ օրենքներում լրացումներ ու փոփոխություններ կատարելու վերաբերյալ» օրենքի (օտարալեզու դպրոցների վերաբացման) նախագծի մասին Հանրային խորհուրդը տեղեկացել է այն ժամանակ, երբ նախագիծն արդեն Ազգային ժողովում էր: Հանրային խորհրդում հարցն անմիջապես դրվել է քննարկման, և ձայների բացարձակ մեծամասնությամբ (երկու ձեռնպահ, մնացածը` դեմ) նախագծի վերաբերյալ կայացվել է հետևյալ որոշումը. «ՀՀ Հանրային խորհուրդը, կարևորելով օտար լեզուների դասավանդման մակարդակի բարձրացումը հանրակրթական ուսումնական հաստատություններում և արդիական ուսման ձևերի կիրառումը մեր կրթական համակարգում, այնուամենայնիվ գտնում է, որ տվյալ նախագծում առաջարկվող փոփոխությունները չեն բխում մեր ազգային և պետական շահերից: Հիմք ընդունելով վերը նշվածը և ՀՀ հանրային խորհրդի գիտության, կրթության, մշակույթի, սպորտի և երիտասարդության հարցերի հանձնաժողովի կողմից ներկայացված կարծիքը՝ Հանրային խորհուրդը առաջարկում է ՀՀ Կառավարությանը վերը նշված խնդրի լուծման համար գտնել այլ ճանապարհներ»:Այլ ճանապարհներ կառավարությունը կարծես չի էլ փորձում գտնել. փոխարենը` ծրագրի ջատագովները՝ հանձին ՀՀ կրթության նախարարի, փորձում են հասարակությանը համոզել, որ նման դպրոցների հիմնումը պարզապես անհրաժեշտություն է՝ «փրկելու» հայ երեխային ոչ մրցունակ լինելու և «աշխարհի հետ աշխարհի լեզվով» խոսել չկարողանալու սարսափելի հեռանկարից:«Մեկ քայլ առաջ գնալու փոխարեն` մեկ քայլ դեպի անդունդ…»,- այսպես է բնորոշում օտարալեզու դպրոցների վերաբացման նախագիծը Վազգեն Մանուկյանը` զարմանալով, թե ինչու նոր նախարարը, կրթական ոլորտի հազարավոր խնդիրները թողած, որոշեց հենց օտար լեզուների իմացության հարցը բարձրացնել, այն դեպքում, երբ այս պահին Հայաստանում այդպիսի խնդիր գոյություն չունի:

Հարցազրույց ՀԽ նախագահ Վազգեն Մանուկյանի հետ

- Արձանագրությունների ստորագրումից մինչ օրս փոփոխվե՞լ է Հանրային խորհրդի դիրքորոշումը:

-Կարծում եմ` չի փոփոխվել: Ասում եմ կարծում եմ, որովհետև այդ հարցին նվիրված հատուկ նիստ չի եղել:  Եթե դիրքորոշման փոփոխություն լիներ ՀԽ անդամների մեջ, նրանք այս հարցին նվիրված քննարկումներ կնախաձեռնեին:  Բայց առաջիկայում լավ կլինի, որ քննարկենք  այս հարցի ընթացքը, որովհետև, այնուամենայնիվ, ինչ-որ փոփոխություններ կան գործընթացի մեջ:

-Արձանագրությունների ստորագրումից հետո հինգ ամիս է անցել, սակայն դրանք դեռևս վավերացված չեն: Ներկայիս իրավիճակը համարո՞ւմ եք գործընթացի ձգձգում, և ինչպես եք գնահատում երկու կողմերի քայլերն այս ամիսների ընթացքում:

-Արձանագրությունների ստորագրումից հետո Թուրքիայում տպավորություն ստեղծվեց, որ Հայաստանն  ամեն զոհաբերության կգնա, միայն թե ճանապարհները բացվեն: Եվ Թուրքիան փորձեց անուղղակի ձևով սահմանների բացման նախապայման առաջադրել` Ղարաբաղի հարցը: Սակայն, Հայաստանի դիրքորոշումը Ղարաբաղի հարցում, հակառակը, ավելի կոշտացավ:

Ցեղասպանության միջազգային ճանաչման ուղղությամբ տարվող գործընթացը նույնպես շարունակվեց նախկին հունով: Փաստորեն, Թուրքիայի մտադրությունը` առաջին քայլը կատարելով` հասնել Ցեղասպանության ճանաչումից հրաժարվելուն, չիրականացավ:   Թուրքիայի  «խորամանկ» խաղը հանգեցրեց նրան, որ միջազգային հանրության մեջ սկսեց ինչ-որ բան կորցնել, ոչ թե շահել:

Մեծ տերությունները, որոնք  կցանկանային բաց տեսնել ճանապարհները և շահագրգռված են հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորմամբ,  այսօր հասկանում են, որ հարցի լուծման խոչընդոտներ է ստեղծում  թուրքական կողմը,  ոչ թե հայկականը: