ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ
ՎԱԶԳԵՆ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ ԿԵՆՍԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
ԱՆՑԱԾ ՃԱՆԱՊԱՐՀ
ԳՐԱԴԱՐԱՆ
ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑՆԵՐ
ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
ԳՐԱՆՑՎԵԼ ԿԱՅՔԻ ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻՆ
ԿԱՅՔԻ ՔԱՐՏԵԶ
ԿԱՊԸ ՄԵԶ ՀԵՏ
ԸՆՏՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ 2008
   ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑՆԵՐ

«Առանց երազանքի ժողովուրդը մեծ բաների չի հասնի». Վազգեն Մանուկյան

Հարցազրույց ՀՀ հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանի հետ: - 1992-93 թթ. Դուք պաշտպանության նախարար էիք, հենց այդ ժամանակ էր, որ կանոնավոր բանակի հիմքը դրվեց, իսկ պատերազմական գործողություններում` հաղթանակների շղթայի սկիզբը: Այնուամենայնիվ, բանակի հիմնադրումը միշտ չէ, որ Ձեր անվան հետ է կապվում:- Բանակը մի օրում չի կառուցվում, այլ էտապներով: Երբ 1991թ. Շարժումը եկավ իշխանության, մենք դեռ Խորհրդային Միության կազմում էինք, բայց արդեն սկսվել էին Հայաստան-Ադրբեջան զինված բախումները, ստեղծվել էին ֆիդայական ջոկատներ: Եվ մենք առաջին հերթին մտածեցինք այդ ջոկատները վերացնել և կանոնավոր տեսք տալ դրանց: Ես` որպես վարչապետ, առաջին հրամանը տվեցի, որ բոլոր ջոկատները լուծարվում են, բայց նրանք, ովքեր ցանկանում են մասնակցել հայրենիքի պաշտպանությանը, պետք է մտնեն ՄՀՕՋ (Միլիցիայի հատուկ օպերատիվ ջոկատ):Դա առաջին քայլն էր. հետո՝ 1991 թ., կրկին կառավարության հրամանով պաշտպանության կոմիտե ստեղծվեց, քանի որ դեռ Խորհրդային Միությունում էինք և չէինք կարող նախարարություն ստեղծել: Հետագայում, երբ անկախացանք, ստեղծվեց պաշտպանության նախարարությունը, կոմիտեն վերածվեց նախարարության:Երբ պաշտպանության նախարար դարձա, կարևոր հարցերից մեկն այն էր, թե ինչպիսին պետք է լինի բանակը: Երկար խորհրդակցելուց հետո որոշեցինք հիմնվել սովետական, ոչ թե ՆԱՏՕ-ի տիպի բանակի մոդելի վրա: Քանի որ մինչ այդ մեր տղամարդիկ ծառայել էին սովետական բանակում, այնտեղ էին փորձառություն ձեռք բերել մեր պրոֆեսիոնալ սպաները, իմաստ չուներ անտեսել այդ փորձը և զրոյից նոր բան սկսել: Ստեղծեցինք այդպիսի բանակ` որոշելով հետագայում բարեփոխումների միջոցով այն համապատասխանեցնել ժամանակակից պահանջներին:Մեր երկրորդ որոշումն այն էր, որ զինակոչով բանակը նվազագույն չափով օգտագործվի ռազմական գործողությունների ժամանակ, և այդ գործողությունների համար փորձառու, հասուն տղամարդիկ պատասխանատվություն կրեն: Դրանք նախկին ֆիդայիներն էին, նախկինում Աֆղանստանում և սովետական բանակում ծառայածները, հիմնականում երեսունն անց տղամարդիկ: Մենք նրանցով պրոֆեսիոնալ բանակ ստեղծեցինք, այսինքն՝ նրանք արդեն իսկ կամավոր կռվում էին, պարզապես բանակային պարտավորություններ ստորագրեցին, պետությունն էլ իր հերթին թիկունքում գտնվող նրանց ընտանիքներին աշխատավարձ սահմանեց:Նրանց հետ հինգ տարվա պայմանագրեր էինք կնքում, այսինքն՝ զինակոչով բանակին զուգահեռ ստեղծվում էր նաև պրոֆեսիոնալ բանակ: Նրանց կորուստերը շատ քիչ էին լինում. փորձ ունեին, լավ գիտեին, թե երբ հարձակվել, երբ խուսանավել, իսկ 18 տարեկան տղաներն ուրիշ էին: Հիշում եմ, մի անգամ Լաչինում, երբ մեծ հարձակում սկսվեց, մերոնք փախան, 18 տարեկան տղա էր մենակ մնացել… Դա այն բացառիկ դեպքերից էր, որ 18 տարեկան տղան ընկել էր ռազմաճակատ ու գնդացրով 2 ժամ պահել էր թշնամուն, մինչև մերոնք կարողացել էին ուժերը հավաքել: Բայց նա զոհվեց: Սա 18 տարեկանի մտածողություն է՝ հերոսություն, իսկ երբ պրոֆեսիոնալների հետ էինք գործ ունենում, մեր կորուստները չնչին էին:Հաջորդ կարևոր քայլը: Մենք փորձառու ֆիդայի տղաներ ունեինք, որոնք պատերազմում էին, բայց պատերազմը գրքերում կարդացածից շատ արագ վերափոխվեց ժամանակակիցի. պետք էր տիրապետել էլեկտրոնիկային, հակաօդային պաշտպանությանը, պետք էր տիրապետել տեխնիկային, որն ունեինք:Կարևորեցինք պրոֆեսիոնալ սպաների դերը: Երբ դիմեցի Ռուսաստանի պաշտպանության նախարարությանը, պարզվեց, որ մոտ 4400 հայ սպաներ են ծառայում ռուսական բանակում: Մենք կոչ արեցինք նրանց հայրենիք վերադառնալ: Եվ եկան: Հայրենիքին ծառայելու անձնական պարտքը բերեց նրանց: Ամենակարևորը` բանակում հաջողվեց իրականացնել նախկին ֆիդայիների և սովետական բանակից եկած պրոֆեսիոնալների համատեղ գործունեությունը, որ հաղթանակի երաշխիքներից մեկն էր:Կանոնավոր բանակի կառուցման գործում մեծ էր գեներալ-լեյտենանտ Նորատ Տեր-Գրիգորյանցի դերը: Ռազմական գործողությունների ծրագրման, օպերացիաների մշակման գործում մեծ դեր ունեին նաև այլ զինվորականներ` գեներալ Դարիբալթայանը Քելբաջարի օպերացիայի ժամանակ (Հայաստանի կողմից), Յուրի Խաչատուրովը՝ Կապանի օպերացիայի ժամանակ և շատ ուրիշներ: Ինչքան էլ այժմ շատ անուններ նշեմ, միևնույն է, բոլորին չեմ կարող նշել, և դա անարդար կլինի շատերի հանդեպ, որոնք անձնազոհաբար պայքարել են մեր հաղթանակի համար: Հետագայում երևի հարկ կլինի այդ ամենի մասին խոսել ավելի մանրամասն` նշելով յուրաքանչյուրի դերը:Այդ ժամանակ Հայաստանի և Ղարաբաղի բանակները միասնական էին: Ես` որպես պաշտպանության նախարար, սերտ համագործակցում էի Ռոբերտ Քոչարյանի, Սերժ Սարգսյանի և Սամվել Բաբայանի հետ: Շատ բաներ Ղարաբաղում էին ծրագրվում, շատ բաներ՝ մեզ մոտ, բայց միասին էինք կատարում: Ղարաբաղում այդ ժամանակ մոբիլիզացիա էր, այսինքն՝ յուրաքանչյուր տղամարդ համապատասխան տարիքում պարտավոր էր բանակում լինել: Իմ դուրս գալուց հետո էլ բանակի ձևավորումը շարունակվում էր, մինչ օրս էլ բանակը ձևավորվում է և, իհարկե, հիմա շատ ավելի կարգավորված է, քան այն ժամանակ: Պատերազմի օրերին բանակում գտնվող մարդիկ միմյանց հանդեպ շատ ավելի անձնազոհ և նվիրված էին, քան խաղաղ պայմաններում, և դա բնական է:Հիշում եմ, Քելբաջարի օպերացիայից հետո ռազմական գործողությունների որոշ դադար եղավ: Հրամանատարներ կային, որ գալիս ասում էին` արագացնենք ռազմական օպերացիաները, որովհետև խաղաղ պայմաններում բանակը փտում է: Երբ խաղաղ պայմաններ էին, հարաբերությունների մեջ ճաքեր էին առաջանում, իսկ երբ պատերազմ էր՝ բոլորը միասին էին:Ռազմական առաջին հաղթական գործողությունները եղան այն ժամանակ, երբ մենք դեռ բանակ չունեինք, այն նոր էր ձևավորվում: Այդ ժամանակ պաշտպանության նախարարը Վազգեն Սարգսյանն էր, ռազմական գործողությունների հիմնական կազմակերպիչները ղարաբաղցիներն էին և Հայաստանից գնացած կամավորական ջոկատները:Այն ժամանակ շատ կարևոր օպերացիա կատարվեց ջոկատների միջոցով՝ Շուշիի գրավումն ու Լաչինի ազատագրումը, բայց դրանից հետո մենք սկսեցինք պարտություններ կրել: Չնայած արդեն սկսվել էր բանակի ձևավորումը, բայց մեր բանակը հին ձևով էր պայքարում՝ ավելի շատ ջոկատներով, ոչ թե ստրուկտուրաներով: Պատերազմը մտնում էր նոր փուլ, պահանջվում էր նոր մտածողություն, նոր` ժամանակակից բանակ: Այդ ժամանակ էր, որ ես նշանակվեցի պաշտպանության նախարար: Եվ իրար հաջորդեցին հաղթանակները, որոնք ես ինձ չեմ վերագրում: Դրանք մեծ կոլեկտիվի աշխատանք էին: Ուզում եմ ընդգծել, որ հաղթանակները ոչ միայն ճիշտ որոշումներ ընդունելու արդյունք էին, այլև` տասնյակ հազարավոր երիտասարդների անձնազոհության ու Ղարաբաղի հետ սերտ համագործակցության: Սա էր ամբողջ գաղտնիքը:Իսկ անունս ինչու չեն ասում… Այնուամենայնիվ, հաշվի առեք, որ պաշտպանության նախարարությունից դուրս գալուց հետո` մի քանի ամիս անց, ես, լինելով ԱԺՄ-ի նախագահ, ընդդիմության ղեկավարներից մեկը դարձա, իսկ 1996 թվականի նախագահական ընտրություններում միասնական թեկնածու էի: Եվ իշխանությունն աշխատում էր թուլացնել իմ ազդեցությունը բանակի վրա: Սկսեցին անջատել ինձ բանակից, հեղինակությանս հետ խաղալ, դա հատուկ կուրս էր: Բացի այդ, ամեն ոք ուզում է լավ բաներն իրեն վերագրել: Հետո էական դեր խաղաց հայաստանցի-ղարաբաղցի պայքարը, ամեն մեկն իր անունն էր առաջ տանում: Մի պահ ամենամեծ պետական գաղտնիքն այն էր, որ Վազգեն Մանուկյանը եղել է պաշտպանության նախարար, և նրա օրոք մենք սկսել ենք պարտություններից անցնել հաղթանակների և նորմալ բանակ ունենալ: Դա կարծես պետական գաղտնիք լիներ և մինչև այժմ էլ իներցիայով շարունակվում է:
19.04.2016            ավելին >>  
Պետք չէ ակնկալել Ռուսաստանից ավելին, քան ինքը կարող է տալ. Վազգեն Մանուկյան

Քաղաքականության մեջ խռովել՝ լինի դա Ռուսաստանի, Ղազախստանի, ԱՄՆ-ի կամ մեկ այլ պետության պարագայում, պետք չէ, խռովելով ոչ մի բանի չես հասնի. Tert.am-ի հետ զրույցում ասաց ՀՀ հանրային խորհրդի նախագահ, ՀՀ նախկին վարչապետ Վազգեն Մանուկյանը՝ միաժամանակ նշելով, որ ՀՀ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը չպետք է մասնակցեր ԵՏՄ վարչապետների գագաթաժողովին: Ըստ նրա՝ աշխարհը պետք է այդ քայլով հասկանար, որ Հայաստանն իրեն արժանապատիվ է պահում:- Կարծիքներ կան, որ ՀՀ իշխանությունները բավարար քայլեր չեն նախաձեռնում՝ Ռուսաստանին հասկացնելու այլևս զենք չվաճառել: Հակառակը, ՌԴ-ում բարձրաստիճան պաշտոնյաները, փոխվարչապետ Ռոգոզինը, փսլինք է անվանել նրանց, ովքեր զենքի վաճառքի դեմ խոսում են:- Ռագոզինին եկեք մոռանանք: Նա շատ խելոք մարդ չէ և բավական պիժոն է: Նա այնքան հետաքրքիր մարդ չէ, որ իր ասածները քննարկենք, հենց իր խոսքերը ցույց են տալիս, որ խելոք չէ: Որոշողն ինքը չէ:Ինչ վերաբերում է դեմ արտահայտվելուն, ասեմ, որ մեր պետությունը պետք է արձագանքեր հենց այն ժամանակ, երբ առաջին վաճառքը տեղի ունեցավ: Մեր հասարակությունն էլ պետք է ցույցեր կազմակերպեր, որ երկրի ղեկավարությունն էլ ասեր, թե նայի՝ ոչ միայն ես եմ գտնում, որ պայմանագրերը խախտվել են, այլև իմ հետևում կանգնած ժողովուրդը: Հասարակությունն էլ պետք է պայքարի, միայն ժողովրդով չէ: Հետո մեզ երբ մի բան պետք է լինում, դառնում ենք շատ պրագմատիկ, ասում ենք՝ դե լավ, ոչինչ, մենակ թե մի բան պոկենք, ու կորցնում ենք մեր արժանապատվությունը: Ցանկացած քաղաքականություն, որի հիմնական ուղղորդողը արժանապատվությունը չէ, դատապարտված է ձախողման: Ես նկատում եմ, որ Ռուսաստանի հետ մեր քաղաքականության մեջ, որը վերաբերում է ոչ միայն ներկա վիճակին, այլ սկսում է նախանցած դարից, չկա արժանապատվություն: Իսկ երբ արժանապատվությունը բացակայում է դիմացինն էլ արհամարհական է վերաբերում: Երբ ոչ թե ընկերություն ես անում, այլ քծնում ես, իսկ դիմացինդ ապուշ չէ, հասկանում է:
15.04.2016            ավելին >>  
Ադրբեջանի պլանը ձախողվեց. Վազգեն Մանուկյան

Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանը ապրիլի 5-ին Արցախ մեկնելուց առաջ «Անկախի» խնդրանքով կարճ հարցազրույց տվեց ԼՂՀ շփման գծում ստեղծված իրավիճակի և հետագա հնարավոր զարգացումների վերաբերյալ: - Պարոն Մանուկյան, ինչո՞ւ Ադրբեջանն անցավ լայնածավալ մարտական գործողությունների: Ո՞րն էր նպատակը և որքանո՞վ այն իրագործվեց: - Ղարաբաղյան խնդրի շուրջ ընթացող բանակցությունների մեխը Ղարաբաղի անկախությունն է: Հասկանալի էր, որ բանակցությունների միջոցով կարելի է լուծել փախստականների հարց, որոշ տարածքների հարց, բայց Լեռնային Ղարաբաղին զրկել անկախությունից` մտցնելով Ադրբեջանի կազմի մեջ, ուղղակի հնարավոր չէ: Իսկ Ալիևը, չհաշտվելով այն մտքի հետ, որ Ղարաբաղն ազգերի ինքնորոշման իրավունքով, օրինական ձևով ձեռք է բերել իր անկախությունը, փորձեց խնդիրը լուծել ռազմական ճանապարհով: Դրա համար պետք էր նախևառաջ պատրաստվել: Ադրբեջանին թվում էր, թե վերջերս այդ նավթային գումարներով զենք ձեռք բերելով՝ արդեն բավականին պատրաստ է: Մյուս կողմից՝ Ադրբեջանը ավելի է խորացրել Թուրքիայի հետ դաշնակցությունը, որն էլ իր հերթին անպատիժ ձևով այս տարածաշրջանում ինչ ուզում, անում է` մտածելով, որ Արևմուտքից «քարտ բլանշ» է ստացել Եվրոպան փախստականներից ազատելու համար: Եվ Ալիևը սա կարող էր ընկալել որպես խնդիրը ռազմական ձևով լուծելու վերջին հնարավորություն: Մանավանդ որ նավթի գներն իջնում են, ինչը հանգեցնում է սոցիալ-տնտեսական լուրջ խնդիրների, դրա հետևանքով, մի կողմից, գլուխ է բարձրացնում ընդդիմությունը` առաջ քաշելով Ղարաբաղի հարցը, մյուս կողմից՝ այն փողը, որով իրենք զինում էին իրենց բանակը, կամաց-կամաց նվազում է:
07.04.2016            ավելին >>  
Անկախությունը կերտողները. Վազգեն Մանուկյան «Երազում էինք, որ ժողովուրդը երկրի ներսում ապրի ազատ` վստահելով իր պետությանը»

Հայաստանի երրորդ Հանրապետության անկախության հռչակումից ի վեր քառորդ դար է անցել: Այս տարի լրանում է մեր անկախ հանրապետության 25-ամյակը, ինչն էլ առիթ է հետադարձ հայացք ձգելու մեր անցած ուղուն և հասկանալու` ինչից սկսեցինք, ինչ էինք ուզում ու ինչի ենք հասել: Անկախը» մեկնարկում է «Անկախությունը կերտողները» շարքը, որի շրջանակներում հարցազրույցներ կունենանք անկախության համար պայքարի ակունքներում կանգնած գործիչների հետ` ներկայացնելով վերոնշյալ հարցերի պատասխանները: Շարքը սկսում ենք պետական և քաղաքական գործիչ, «Ղարաբաղ» կոմիտեի համակարգող, ՀՀ առաջին վարչապետ, ԱԺՄ նախագահ, 1992-1993թթ Պաշտպանության նախարար, Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանի հետ հարցազրույցով: - Պարոն Մանուկյան, այս տարի նշում ենք Հայաստանի երրորդ Հանրապետության 25-ամյակը: Եթե հետադարձ հայացք ձգեք մեր պետության անցած 25 տարիներին, ի՞նչ ձեռքբերումներ ու բացթողումներ կարձանագրեք: - Ամենաակնհայտ ձեռքբերումն անկախությունն է: Աշխարհում 5 հազար էթնոս կա, որոնք ձգտում են անկախության, բայց միայն 200 պետություն կա: Այսինքն՝ մենք մեծ ընդմիջումից հետո նորից ունեցանք անկախություն, որն ինքնըստինքյան արդեն արժեք է: Երկրորդ՝ անկախությունը վաստակելիս մեզ պարտադրվեց պատերազմ, որում հաղթեցինք: Բացի այդ, մենք համարում էինք, որ զարգացման ճիշտ ուղին ժողովրդավարական պետությունն է, մասնավոր սեփականությունը, ազատությունները: Գոնե ֆորմալ տեսանկյունից դա ունենք, և Խորհրդային Միության համեմատությամբ մեծ քայլ առաջ ենք արել: Անհաջողություններից կխոսեմ միայն այն երևույթների մասին, որոնք մեզանից էին կախված: Տնտեսական առումով. համարում եմ, որ շատ ճիշտ էր հողի սեփականաշնորհումը, գյուղացին այդպիսով դարձավ իր հողի տերը: Երբ սեփականաշնորհում էինք հողը, ես վարչապետ էի ու հողի սեփականաշնորհման հանձնաժողովի նախագահը: Հենց սկզբից հասկանում էինք, որ դա երկարատև չէ, պետք է նոր ծրագիր առաջարկել, որպեսզի աստիճանաբար խոշորացում տեղի ունենա կամավոր հիմունքով, քանի որ մանր հողակտորների մշակումն արդյունավետ չէ: Սեփականաշնորհումից 1-2 տարի հետո պետք էր դա սկսել: Ցավոք սրտի, ոչ մի աշխատանք այդ ուղղությամբ չկատարվեց: 1995-ին Ազգային ժողովի ընտրություններում մեր կուսակցությունն առաջարկեց հողերի խոշորացման կոոպերացիայի ճանապարհը, որով զարգացել է գյուղատնտեսությունը Ֆրանսիայում, Իտալիայում, Գերմանիայում, միաժամանակ չի կորել գյուղը: 20 տարի է անցել, և նույն ծրագիրը հիմա էլ կարելի է առաջարկել:
13.03.2016            ավելին >>  
Վազգեն Մանուկյանը՝ սահմանային լարվածության, Համահայկական խորհրդի և Պուտին-Օբամա հանդիպման մասին

ՀՀ Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանի հետ զրույցում անդրադարձ է կատարվում 3 հարցի՝ վերջին օրերի սահմանային լարվածությանը, Համահայկական խորհրդի ձևավորմանը, ինչպես նաև Պուտին-Օբամա հանդիպմանն ու սիրիական հակամարտության հնարավոր զարգացումներին:-Պարոն Մանուկյան, շփման գծում վերջին օրերի լարվածությունն աննախադեպ էր: Հակառակորդը, փաստորեն, ագրեսիվ գործողությունների նոր փուլ է մտել, ինչի հետևանքով կորուստներ ունեցանք սահմանից նույնիսկ 5 կմ հեռավորության վրա, ինչպես նաև խաղաղ բնակչության շրջանում: Ի՞նչ եք կարծում, այս դեպքում որո՞նք պետք է լինեն մեր կողմի համարժեք քայլերը, և արդյոք արվո՞ւմ են այդ քայլերը: Կցանկանայինք նաև իմանալ, թե ինչպե՞ս եք գնահատում ՄԱԿ-ի Ընդհանուր վեհաժողովի 70-րդ նստաշրջանում նախագահ Սերժ Սարգսյանի ելույթը այդ իրավիճակի վերաբերյալ:- Նախ` համաձայն եմ նախագահի այն գնահատականին, որ Ալիևը դա անում է, որովհետև ներսում իշխանությունը պահելու միակ հնարավորությունն անընդհատ ատելություն սերմանելն է հայության նկատմամբ, անընդհատ ռազմական գործողություններով ժողովրդի ուշադրությունը շեղելն իր երկրի ներսում առաջ եկած սոցիալական, քաղաքական խնդիրներից: Այսինքն` սա մի խաղ է, որ Ալիևը տանում է՝ իր քաղաքական նպատակներից ելնելով: Հիմա հարցը հետևյալն է՝ այդ խաղին ինչո՞վ պատասխանել, որքանո՞վ մտնել այդ խաղի մեջ:Իմ տպավորությունն այն է, որ մեր իշխանությունների քաղաքականությունն այս դեպքերի վերաբերյալ արտահայտվում է Սերժ Սարգսյանի ելույթում հնչած հետևյալ նախադասությամբ. «Ադրբեջանի նման ագրեսիվ քաղաքականության շարունակվելու դեպքում Հայաստանին այլ ընտրություն չի մնում. մենք կիրականացնենք անհրաժեշտ իրավական և ռազմաքաղաքական քայլերը՝ ապահովելու Հայաստանի Հանրապետության և Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության անվտանգությունն ու խաղաղ զարգացումը»:Այսինքն` ամեն մի հարվածին երբեմն հակահարված չի լինում, որպեսզի հետագա պատասխանը հասկանալի լինի աշխարհին: Երևի դա է քաղաքականությունը: Բայց կարծում եմ՝ արդեն ժամանակն է այդ պատասխանը տալու, և շատ կարևոր է դիմացինին հասկացնել, որ ամեն մի խփածին ինքը երկու անգամ ավելի պատասխան է ստանալու: Կարծում եմ՝ ժամանակն է նաև որոշ բարձունքներ ազատել, որովհետև Հայաստանի տարածքի որոշ մասեր, փաստորեն, Ադրբեջանի վերահսկողության տակ են, և դրանք պետք է հետ վերցնել: Վախենալ պատերազմից չարժե: Ադրբեջանն ինքը պատրաստվում է պատերազմի, քանի որ հասկանում է, որ որևէ բանակցության միջոցով հարցը չի լուծվի այնպես, որ Ղարաբաղը մտնի Ադրբեջանի կազմի մեջ: Դրանից բխում է, որ հարցի լուծման միակ ճանապարհը Ադրբեջանի համար ռազմական ճանապարհն է: Սակայն Ադրբեջանը չի ուզենա գնալ այդ ճանապարհով այն դեպքում, եթե դա մեծ ռիսկերի հետ է կապված:- Այսինքն` այսօր գոնե կարելի՞ է ասել, որ Ադրբեջանը պատրաստ չէ պատերազմի:- Այո, բայց Ադրբեջանը պատրաստվում է պատերազմի, և մենք չպետք է սպասենք, որ պատրաստվի ու ինքը թելադրի խաղի կանոնները: Մենք պետք է մեր շահերն առաջ տանենք, իսկ եթե Ադրբեջանը դա օգտագործի պատերազմ սկսելու համար, համենայնդեպս, այնքան պատրաստ չի լինի, որքան այն պահին, որի համար պատրաստվում է: Ես կարծում եմ` եթե մենք փորձենք ազատագրել այդ բարձունքները, ապա դա պատերազմի չի հանգեցնի, իսկ եթե անգամ հանգեցնի, ապա կլինի արագ պարտվող պատերազմ Ադրբեջանի համար՝ թույլ չտալով իրեն պատրաստվել ավելի խոշոր պատերազմի:Մյուս կողմից` չպետք է մոռանանք, որ և՛ ինձ համար, և՛ ձեզ համար շատ ավելի հեշտ է խոսել այդ հարցերի մասին (դե ինձ համար մի քիչ ավելի դժվար, որովհետև ես այդ ամենի միջով անցել եմ ու գիտեմ դրա գինը), բայց երբ երկրի ղեկավարն ես, ապա տասն անգամ ավելի պետք է չափես, որովհետև պատասխանատվությունը` և՛ զոհերի, և՛ մյուս հետևանքների առումով, քո վրա է, պատմության առջև դու ես պատասխան տալու: Ուստի եթե կողքինները պատերազմի մասին հեշտությամբ խոսում են, երկրի ղեկավարների համար դա շատ ավելի բարդ ու պատասխանատու է, և դրա մեջ մտնելու համար շատ մեծ հաշվարկներ են պետք:-Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին նվիրված միջոցառումները համակարգող հանձնաժողովը, որի կազմում ընդգրկված եք նաև Դուք, սեպտեմբերի 26-ին որոշում ընդունեց Համահայկական խորհուրդ ձևավորելու մասին: Ո՞րն է այդ խորհրդի ձևավորման նպատակը, համահայկական ի՞նչ խնդիրներ է այն լուծելու:- Արդեն վաղուց աշխարհում պետությունների միջև մրցակցությանը զուգահեռ ընթանում է նաև ազգերի մրցակցություն: Կան ժողովուրդներ, որոնք սփռված են աշխարհով մեկ և իրենց պետության հետ միասին ինչ-որ խնդիրների շուրջ համախմբվելով՝ կարողանում են շատ ավելի մրցունակ լինել, քան մյուսները: Դա նպաստում է և՛ անվտանգության, և՛ տնտեսության զարգացման, և՛ շատ այլ հարցերի լուծմանը: Այդ տեսանկյունից հայերը տասնյակ տարիներ երազում էին ստեղծել համաշխարհային կառույցներ, որոնք կկապեին Հայաստանն ու Սփյուռքը, որպեսզի համաշխարհային մրցակցությանը կարողանայինք մասնակցել ոչ միայն պետության մակարդակով, այլև համաշխարհային հայության ուժերով: Երբ մենք եկանք իշխանության, նույնիսկ վեճեր եղան, ինչն այն ժամանակվա քաղաքական դաշտում մեծ հետաքրքրություն առաջացրեց: Վեճը իմ և Լևոն Տեր-Պետրոսյանի միջև էր: Նա ասում էր, որ մենք սովորական ազգ ենք, և մեր խնդիրն է զարգացնել մեր պետությունը, իսկ Սփյուռքը, միևնույն է, ձուլվելու է գնա: Ի տարբերություն այս տեսակետի, ես հռչակեցի, որ մենք համաշխարհային ազգ ենք և մեր նպատակներով, տարածվածությամբ ու խնդիրներով պետք է համաշխարհային մասշտաբով հանդես գանք:Ամեն դեպքում, այդպիսի կառույց ստեղծելը շատ դժվար է: Ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի կապակցությամբ ստեղծված հանձնաժողովը ներգրավեց և՛ Հայաստանի, և՛ Սփյուռքի գործիչների: Արդյունքը բավականին մեծ էր: Ճիշտ է, արդյունքները միայն հանձնաժողովի աշխատանքով չէին պայմանավորված, այնուամենայնիվ պետք է արձանագրել, որ որակական մի նոր վիճակում հայտնվեց Հայոց ցեղասպանության հարցը: Եթե առաջ շատերն այն ներկայացնում էին իբրև տարածաշրջանային, մասնավոր մի դեպք, ապա այսօր այն ընկալվում է իբրև համաշխարհային, համամարդկային խնդիր: Հանձնաժողովն էլ ձեռք բերեց բավական մեծ հեղինակություն ոչ միայն իր օբյեկտիվ աշխատանքային գործունեության համար, այլև որովհետև ոչ մի հարցում չցուցաբերեց իմպերատիվ վերաբերմունք: Այսինքն` հանձնաժողովը եղավ սփյուռքահայերի նախաձեռնությունները ողջունող, համակարգող կառույց և ոչ թելադրող կամ արգելող: Եվ այդ ամենի շնորհիվ սկսվեց հայ ժողովրդի մի նոր վերամիավորում Ցեղասպանության հարցի շուրջ: Նպատակներն էլ բարդացան, չափանիշներն էլ բարձրացան, և շատ ավելի մեծ պահանջներ դրվեցին: Եվ քանի որ հայության մեջ նորից արթնացավ համահայկական կառույցներ ձևավորելու այդ ձգտումը, ապա ամենահարմար մարմինը, որը կկարողանար այս պայմաններում իրականացնել դա, երևի այդ հանձնաժողովն էր:Սակայն նշենք, որ այդ հանձնաժողովը այդպիսի մարմին լինել չի կարող, այլ կարող է սկսել ձևավորել այդ մարմինը: Իսկ դրա համար պետք է սկսել քննարկումներ ողջ ժողովրդի հետ ոչ միայն Սփյուռքում, այլև Հայաստանում: Պետք է հասկանալ, թե վերջնական խորհրդի մեջ որքանով է նպատակահարմար պետական գործիչների ներգրավումը: Կամ հայության որոշակի տոկոսը ներգրավված է այս կամ այն կուսակցության մեջ, մի մասը՝ եկեղեցու, բայց կա հայության մի հսկայական զանգված, որը ոչ մի կառույցի մեջ չէ: Ինչպե՞ս են նրանց ներգրավելու խորհրդի մեջ, ընտրությա՞ն միջոցով: Իսկ ինչպե՞ս են կազմակերպվելու այդ ընտրությունները և այլն, և այլն: Այսինքն` կան բազմաթիվ հարցեր, որոնք բարձրացվել էին դեռևս այն ժամանակ, երբ մենք եկանք իշխանության, հետո մարեցին, հիմա նորից 100-ամյակը հանգեցրեց դրան: Ես կարծում եմ, որ համահայկական նման մարմնի ստեղծումը 2-3 օրվա, նույնիսկ 10 տարվա հարց չէ: Դա աստիճանաբար զարգանալով է լինելու: Սակայն դա մեծ առավելություն կտա Հայաստանին անվտանգության ապահովման, զարգացման և բարգավաճման տեսանկյունից և միաժամանակ նույն խնդիրները կլուծի նաև աշխարհով մեկ սփռված հայության համար:
02.10.2015            ավելին >>  
Սահմանադրության նախագծին դեմ արտահայտվողները կամ ընկնում են ազդեցությունների տակ, կամ իրենց շահն են հետապնդում. Վազգեն Մանուկյան.tert.am

«Ազգային ժողովրդավարական միություն» կուսակցությունը, որ գործում է քսան տարուց ավելի, կողմ է խորհրդարանական կառավարման համակարգին: Ինչպես Tert.am-ի հետ զրույցում ասաց կուսակցության նախագահ Վազգեն Մանուկյանը՝ կուսակցության ծրագրի մեջ հստակ գրված է, որ կողմ են խորհրդարանական կառավարման համակարգին և կողմ են համամասնական ընտրություններին:«Մենք անընդհատ պայքարել ենք դրա համար: Եվ հիմա, երբ ներկայացված է նախագիծ, մենք չենք կարող նախագծին դեմ լինել, կարող ենք նախագծի կետերը քննարկել, բայց ես անձամբ, և ԱԺՄ կուսակցությունը, իհարկե, կողմ ենք այս փոփոխություններին»,-ասաց Վազգեն Մանուկյանը:Տարբեր կուսակցությունների կողմից հնչող դիտողությունների մասին խոսելով և պատասխանելով հարցին, թե կան կետեր, որ անընդունելի են ԱԺՄ-ի համար, Վազգեն Մանուկյանը պատասխանեց. «Անընդունելի չեն, բայց բազմաթիվ կետերի շուրջ վիճել ենք Նախագահի հետ: Մի կետ, որը մենք շատ կարևորում ենք, դատական համակարգն է և բավական երկար զրույց ունեցանք դատական համակարգի վերաբերյալ»:
28.09.2015            ավելին >>  
« Կոռուպցիայի դեմ պայքարելու հասարակական մեծ պահանջ կա». Վազգեն Մանուկյան

- Պարո՛ն Մանուկյան, հուլիսի 28-ին տեղի ունեցավ Կոռուպցիայի դեմ պայքարի խորհրդի առաջին նիստը, որին մասնակցում էիք նաև Դուք` որպես խորհրդի անդամ: Ինչո՞ւ իշխանությունները որոշեցին նման խորհուրդ ստեղծել, և ինչո՞ւ համաձայնեցիք ներգրավվել այդ խորհրդի աշխատանքներում:- Նման խորհուրդ ստեղծելու անհրաժեշտությունը բխում է երկու հանգամանքից. առաջին` կոռուպցիայի դեմ պայքարելու հասարակական մեծ պահանջ կա, և իշխանությունները ինչ-որ ձևով պետք է արձագանքեն դրան, երկրորդ, որը շատ կարևոր է, Արևմուտքի կողմից Հայաստանի առջև կոռուպցիայի դեմ պայքարելու հստակ պահանջ է դրված Հայաստանի ստանձնած պարտավորությունների շրջանակներում: Պետք է ասել, որ արևմտյան երկրներն այնքան էլ հիմար չեն, նրանք մշակված մեխանիզմներ ունեն տարբեր երկրներում, լինեն եվրոպական, ասիական կամ աֆրիկյան, թե ոնց կարելի է քայլ առ քայլ նվազեցնել կոռուպցիան: Եվ նրանք հիմա կցանկանան այս խորհրդի միջոցով այդ մեխանիզմները կիրառել:Ինչ վերաբերում է այն հարցին, թե ինչու համաձայնեցի ներգրավվել խորհրդի կազմում, որովհետև գիտակցում եմ, որ մեխանիզմներ մտցնելով` հնարավոր է էապես նվազեցնել կոռուպցիան: Բացի այդ, Հանրային խորհուրդը չի կարող անմասն մնալ մի գործից, որը վերաբերում է կոռուպցիայի դեմ պայքարին: Իհարկե, ժամանակը ցույց կտա` այդ խորհուրդը ձևակա՞ն բնույթ է կրում, թե՞ իսկապես կարող է իր ստանձնած պարտավորություններն իրականացնել:- Հանձնաժողով, խորհուրդ կամ նման որևէ կառույց ստեղծելով` հնարավո՞ր է նման մեծ խնդիր լուծել:
31.07.2015            ավելին >>  
«ԲԱՇԽԻՉ ՑԱՆՑԵՐ ԿՈՉՎԱԾԸ ԴԱՐՁԵԼ Է «ՍԵՎ ԱՐԿՂ»»

Բաղրամյան պողոտայից Ազատության հրապարակ տեղափոխված նստացույցը որքան շարունակվում, այնքան ստվերում է ընդամենը 14-15 օր առաջ սկսված էլեկտրաէներգիայի սակագնի բարձրացման դեմ պայքարը: Եթե առաջ բացառվում էր այս ցույցերի ընթացքում քաղաքական որեւէ միջամտություն, ապա այսօր հենց նույն հարթակից քաղաքական ելույթներ ու մեղադրանքներ են հնչում ժողովրդի հասցեին, ովքեր երեկ դեռ չհիասթափված մասնակիցն էին այս նույն ցույցերի: Երիտասարդ ցուցարարների հաջողությունների ու ձախողումների, ինչպես նաեւ ստեղծված իրավիճակի պատճառների մասին, «Իրավունքը» զրուցեց ՀՀ հանրային խորհրդի նախագահ ՎԱԶԳԵՆ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ հետ: «ՇԱՐԺՈՒՄԸ ՄԻ ՄԻՋԱՆԿՅԱԼ ՀԱՂԹԱՆԱԿԻ ՀԱՍԱՎ» –Պարոն Մանուկյան, հետեւելով վերջին օրերին մայրաքաղաքի սրտում տեղի ունեցող իրադարձություններին` ակնհայտ է, որ ցուցարարների սկզբնական պահանջն ու այսօրվա վարքագիծը խիստ տարբերվում է: Ի՞նչ կասեք այս մասին: – Բնական է, որ այդպես էլ պետք է լիներ: Ցանկացած շարժում ունի իր ներքին տրամաբանությունը: Այն բավական գեղեցիկ, երիտասարդական շարժում էր, եւ պետք է ասեմ, որ չնայած նպատակը այդ չէր, բայց այն բավականին մեծ վարկանիշ բերեց Հայաստանին: Սա թերեւս անուղղակի հետեւանքն էր: Կարծում եմ` շարժումը հասավ մի որոշակի նպատակի: Իշխանությունները` ՀՀ նախագահի գլխավորությամբ, թեպետ չընդունեցին վերջնական պահանջը, այսինքն` գները բերել նախկին վիճակի եւ վերջ, բայց ասացին` թող չվճարվի, իսկ մինչ այդ ստուգենք, տեսնենք, թե իրական գինն ինչ պետք է լինի, դրանից հետո որոշենք` ինչ ուղղությամբ պետք է շարժվել: Այնպես որ, շարժումը մի միջանկյալ հաղթանակի հասավ: – Սակայն այդ միջանկյալ հաղթանակից հետո կամաց-կամաց դեպի քաղաքականացման գնաց շարժումը, ու հարթակում նոր դեմքեր հայտվեցին: – Տեղի ունեցավ այն, ինչը պետք է տեղի ունենար: Շարժման ղեկավարները հայտարարեցին, որ չնայած իրենց վերջնական պահանջը չի կատարվել, բայց իրենք նահանջում են նորից Ազատության հրապարակ: Ավելին` իրենք մասնակից կլինեն այդ աուդիտի անցկացմանը եւ կոչ էին անում, թե ինչ մասնագետներ կան, որ կարող են իրենց օգնել: Սա շատ բնական ընթացք էր, որից հետո շարժումն արդեն պետք է կանգներ որեւէ կարգավիճակում, բայց շարժման ինչ-որ բեկոր մնաց, մարդիկ սկսեցին այն օգտագործել: Ինչեւէ, եղավ այն, ինչ եղավ, ոչ մի ողբերգություն այդտեղ չեմ տեսնում: Բայց գտնում եմ, որ տղաները պետք է կարողանային ժամանակին կանգնեցնել շարժումը, չարժեր մաշեցնել այն: – Իսկ խնդրի լուծումը տեսնո՞ւմ եք ՀԷՑ-ում աուդիտի անցկացման մեջ: – Աուդիտով ստուգում են թվերը: Այն կարող է լինել հաշվապահական, պայմանագրերի կամ հարկային: Բոլոր դեպքերում պետք է անցկացնել աուդիտ: Եթե չեմ սխալվում, Տիգրան Սարգսյանի վարչապետության ժամանակ մի այդպիսի որոշում ընդունեց կառավարությունը, ըստ որի, բոլոր մեծ, խոշոր հարկատու հիմնարկությունները, տարին մեկ անգամ աուդիտի պետք է ենթարկվեին: Այսինքն` աուդիտ անցկացնելը պարտադիր է, եւ այն ամեն տարի պետք է անցկացնել: Բայց հարցն այլ է, բաշխիչ ցանցեր կոչվածը դարձել է «սեւ արկղ»: Թեպետ իրականում ինձ համար պարզ է, որ այդ հիմնարկությունը ճիշտ չէ կառավարվում` համակարգը, ֆինանսական հոսքերը օպտիմալ չեն: Հետեւաբար, պետք է անցկացնել բաշխիչ ցանցերում ոչ միայն աուդիտ, այլեւ նույնիսկ Հանրային խորհրդով մի քանի անգամ հարց ենք բարձրացրել էներգետիկայի նախկին նախարարի մոտ, որ անպայման մի մարմին էլ պետք է, որ վերահսկի, թե տեխնիկապես ինչ վիճակում է գտնվում բաշխիչ ցանցերը: Բայց այդպես էլ որեւիցե դրական պատասխան չենք ստանում: Ըստ իս, պետությունը պետք է ունենա մի վերստուգող մարմին, կամ միգուցե Ռոբերտ Նազարյանի ղեկավարած մարմինը պետք է անընդհատ ստուգի, թե տեխնիկական ինչ վիճակում են գտնվում բաշխիչ ցանցերը: Այդ դեպքում նոր կարելի է խոսել գների մասին: «ՑԱՆԿԱՑԱԾ ՇԱՐԺՈՒՄ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՊԱՅՔԱՐ Է» –Էլեկտրաէներգիայի սակագնի բարձրացման դեմ այս օրերին ընթացող ցույցերը, կարելի է ասել, միակ դեպքն էր, որտեղ ընդդիմութունը մնաց ստվերում: Ըստ Ձեզ, ինչո՞վ էր պայմանավորված: – Դրական եմ համարում: Բայց նախ անդրադառնամ երիտասարդների ձգտմանը` այս ցույցը չքաղաքականացնելուն: Ի՞նչ է նշանակում «չքաղաքականացնել», երբ ցանկացած շարժում ինքնըստինքյան քաղաքական պայքար է: Իսկ «չքաղաքականացնել», այս պարագայում նշանակում էր չծառայել որեւիցե կուսակցության քաղաքական նպատակներին` իշխանության հասնելու: Այդ տեսակետից երիտասարդները շատ զգույշ էին եւ ներկա պայմաններում պետք է նաեւ զգույշ լինեն արտաքին ազդակներից: Եվ նաեւ պետք է խոստովանեմ, որ մեր ընդդիմադիր կուսակցություններն էլ բավականին խոհեմ եղան, որ չփորձեցին խցկվել այդ ամենի մեջ: Ով էլ փորձեց խցկվել, երիտասարդները թույլ չտվեցին: Իսկ վերջում արդեն շարժումը բեկորված էր, եւ սա արդեն ուրիշ հարց է: Դաշտը երբ ազատ է մնում, միշտ այդտեղ կհայտնվեն մարդիկ: – Գուցե չկան վարկանիշ ունեցող քաղաքական լիդերներ ընդդիմադիր դաշտում, որոնց հետեւից կգնար ժողովուրդը, ու դրա համար վերջիններս հայտնվեցին ստվերում... – Որովհետեւ ողջ քաղաքական պայքարը մինչեւ հիմա այսպես է եղել Հայաստանում` պայքար, պայքար մինչեւ վերջ, գնանք, իշխանությանը քցելու: Այդպիսի պայքարն արդեն ոչ մի հեղինակություն չունի եւ ոչ մեկի հետեւից էլ չեն գնում: Քաղաքական կուսակցությունները պետք են, երբ ընտրություններ են տեղի ունենում: Երբ մոտենան ընտրությունները, ժողովուրդն էլի այս կամ այն ձեւով ուզի, թե չուզի, պետք է ընտրություն կատարի քաղաքական կուսակցությունների միջեւ, բայց այս ընթացքում քաղաքական կուսակցությունների` «պայքար, պայքար, մինչեւ վերջ, գնանք քցենք» լոզունգով պայքարներն իրենց վաղուց սպառել են: Դրա համար էլ, այդպիսի շարժումների հետեւից ոչ ոք չի գնում: Ինչպես ամբողջ աշխարհում, արհմիությունները կամ հասարակական կազմակերպություններն են անում սոցիալական շարժումներ, նույնն էլ Հայաստանում պետք է լինի, եւ դա բնական եմ համարում:
07.07.2015            ավելին >>  
«Հարձակվելն այնքան տղամարդկություն չի պահանջում, որքան կարևոր պահին դադար տալը». Վազգեն Մանուկյանը՝ շարժման երիտասարդ առաջնորդներին

Հարցազրույց ՀՀ Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանի հետ վերջին օրերին տիրող իրավիճակի վերաբերյալ` կապված էլեկտրաէներգիայի սակագնի բարձրացման հետևանքով առաջացած հանրային ընդվզման հետ:-Պարոն Մանուկյան, արդեն զրուցել ենք էլեկտրաէներգիայի սակագնի դեմ ստեղծված աննախադեպ հասարակական շարժման շուրջ, և Դուք դա համարել եք արդարացված: Եթե կրկին ընդհանրացնելու լինենք այս շարժումը, ի՞նչ գնահատական կտաք դրան:-Վերջին ժամանակաշրջանում նոր դեմքեր են առաջ գալիս ու նոր երևույթներ են տեղի ունենում քաղաքական դաշտում: Կարծում եմ՝ այն հանգամանքը, որ քաղաքական վերադասավորումների արդյունքում որոշ քաղաքական գործիչներ դուրս եկան ակտիվ քաղաքականությունից, ճանապարհ բացեց նոր, երիտասարդ, ինտելեկտուալ, ազնիվ շերտի համար, և մենք հիմա տեսնում ենք նրանց պայքարը: Ես համոզված եմ, որ այստեղ է ծնվելու Հայաստանի ապագան: Շատ կարևոր է, որ այս շարժումը քաղաքացիական է, բայց մյուս կողմից` հենց քաղաքացիական շարժումից են ծնվում քաղաքական գործիչները, կուսակցությունները:
02.07.2015            ավելին >>  
«Ցույցերն արդարացված են». ի՞նչ է առաջարկում Վազգեն Մանուկյանն այս իրավիճակում

ՀՀ Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանն Անկախ-ի հետ զրույցում ներկայացրել է Էլեկտրաէնեգիայի սակագնի բարձրացման հետևանքով ստեղծված իրավիճակի, բողոքի ցույցերի և հետագա զարգացումների վերաբերյալ իր դիրքորոշումն ու առաջարկները: -Պարոն Մանուկյան, էլեկտրաէներգիայի սակագնի բարձրացման որոշումից հետո հասարակական լարվածությունը խորացավ՝ հանգեցնելով վերջին իրադարձություններին: Ինչպե՞ս եք գնահատում բողոքի ցույցերն ու ակտիվիստների պահանջները: -Երիտասարդների վրդովմունքն ու ցույցերն արդարացված են: Իսկապես տարիների ընթացքում օբյեկտիվ պատճառների փոփոխության հետևանքով գները կամաց-կամաց կարող են փոփոխվել: Բայց օբյեկտիվ պատճառներին գումարել նաև սխալներն ու չարաշահումները և անսպասելիորեն մոտ 20 տոկոսով գին բարձրացնել (կուտակել-կուտակել ու պայթեցնել), աննախադեպ է, և ցանկացած երկրում դա վրդովմունք կառաջացներ՝ նամանավանդ, որ մարդկանց մեծ մասը արդարացիորեն կամ ոչ այնքան արդարացիորեն համոզված է, որ հիմնականում դա կատարվել է չարաշահումների պատճառով: -Ցույցը ցրվեց, շատ ցուցարարներ բերման ենթարկեցին, և այս պահին գոնե առերևույթ խաղաղ վիճակ է: Սակայն չի բացառվում, որ անկանխատեսելի զարգացումներ կլինեն, քանի դեռ հանրային դժգոհությունը կա, և բարձրացված պահանջները լուծված չեն: Ի՞նչ քայլեր պետք է ձեռնարկեն իշխանությունները, որպեսզի կանխեն լարվածությոան խորացումն ու բավարարեն հանրային պահանջները -Նախ կարծում եմ, որ ճիշտ կլինի ժամանակավորապես՝ 3 կամ 6 ամսով սառեցնել սակագնի բարձրացման որոշումը, ապա ստեղծել մի հանձնաժողով, որտեղ ներգրավված կլինեն այդ երիտասարդներից ներկայացուցիչներ, ոլորտի մասնագետներ, իշխանական թեևի ներկայացուցիչներ՝ Էներգետիկայի և բնական պաշարների նախարարությունից, ՀԾԿՀ-ից, ինչպես նաև մասնավոր այն ընկերությունների ներկայացուցիչները, որոնք զբաղվում են էներգետիկ ոլորտով: Պետք է նստել, քննարկել և հասկանալ, որ երբ մենք սեփականաշնորհեցինք Բաշխիչ ցանցերը, ի՞նչ ներդրումներ են կատարվել այդ ընկերության կողմից, ի՞նչն է փոխվել, ի՞նչ է կատարվում մեր էներգետիկ համակարգում: Իմ տպավորությունն այն է, որ մենք էներգետիկ ոլորտում մեր ունեցած առաջավոր դիրքերից կամաց-կամաց իջանք՝ ի տարբերություն, օրինակ, մեր հարևան Վրաստանի, որն ընդհակառակը, բարձրացավ: Այսինքն, պետք է գնահատել պատմությունը, տեսնել, թե ովքեր են մեղավոր, ովքեր են այդ ամենի վրա իրենց անձնական հարցերը լուծել և նրանց պատժել, որովհետև մի երկիր, որտեղ հանցագործության կամ սխալի համար պատիժ չեն կրում, ու ամեն ինչ ներվում է, այդ երկիրը զարգացում չունի: Բայց պատիժը դեռ խնդիր չի լուծում: Պետք է քննարկել էներգետիկայի ընդհանուր զարգացման խնդիրները՝ 20-30 տարում ի՞նչ ճանապարհով ենք ընթանալու, ի՞նչ սակագներ պետք է լինեն, սակագներն ինչպե՞ս են ազդելու հասարակության սոցիալական վիճակի և տնտեսության վրա և այլն: Թող այդ քննարկումները մի քանի ամիս տևեն, որից հետո որոշում ընդունվի: -Հանրային խորհուրդը էլեկտրաէներգիայի սակագնի բարձրացման վերաբերյալ իր դիրքորոշումն ու առաջարկները ներկայացրել էր հանրապետության ղեկավարին: ՀԽ որոշման մեջ նշված էր, որ սակագնի բարձրացումը հիմնավոր չէ, իսկ առաջարկներից մեկը վերաբերում էր ՀԷՑ-ին մենաշնորհից զրկելուն և համակարգում կառուցվածքային փոփոխություններին:
23.06.2015            ավելին >>  

Home page Web mail Map
EnglishRussian


1996


www.ajk.am

  www.armenia.li
www.armenia.li
481288
477621