ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ
ՎԱԶԳԵՆ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ ԿԵՆՍԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
ԱՆՑԱԾ ՃԱՆԱՊԱՐՀ
ԳՐԱԴԱՐԱՆ
ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑՆԵՐ
ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
ԳՐԱՆՑՎԵԼ ԿԱՅՔԻ ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻՆ
ԿԱՅՔԻ ՔԱՐՏԵԶ
ԿԱՊԸ ՄԵԶ ՀԵՏ
ԸՆՏՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ 2008
   ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

​«Խնդիրն այն է, որ մենք խնդիր չունենք մեր առջև դրված». Վազգեն Մանուկյան

Մոտ 9 տարվա ընդմիջումից հետո այսօր Մամուլի ազգային ակումբում լրագրողների հետ ճեպազրույցի ֆորմատով հանդիպման էր եկել Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանը` խոսելու անկախության 25 տարիների ձեռքբերումների, կորուստների ու ապագա երազանքների մասին:Ղարաբաղ կոմիտեի համակարգող, անկախ Հայաստանի առաջին վարչապետ, պաշտպանության նախարար և առհասարակ Հայաստանի անկախության կերտման առանցքային կերպարներից մեկը` Վազգեն Մանուկյանը, շատ բան ուներ ասելու անկախության 25 տարիների մասին:
15.09.2016            ավելին >>  
Ելքը ո՞րն է. Վազգեն Մանուկյան

Հայաստանի Հանրապետության առջև ծառացած ներքին ու արտաքին քաղաքական խնդիրների մասին «Անկախը» հարցազրույց է ունեցել «Ղարաբաղ» կոմիտեի համակարգող, ՀՀ առաջին վարչապետ, 1992-1993 թթ. պաշտպանության նախարար, Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանի հետ: - Պարո´ն Մանուկյան, երկու շաբաթից ավելի «Սասնա ծռեր» խմբի կողմից գրավված էր ոստիկանության Էրեբունու ՊՊԾ գնդի տարածքը, փողոցում էլ ցույցեր էին ընթանում ի պաշտպանություն զինյալների: Ինչպե՞ս եք գնահատում առկա իրավիճակը և ի՞նչ հնարավոր ելքեր եք տեսնում: - Մեր երիտասարդությանը թվում է, թե տեղի ունեցողը, երբ զինված մի ջոկատ փորձում է ազդել քաղաքականության վրա, բացառիկ երևույթ է մեր պատմության մեջ: Բայց այդպես չէ: Սա նախապատմություն ունի և առաջին դեպքը չէ: Ղարաբաղյան շարժման ժամանակ և Սումգայիթից հետո «Ղարաբաղ» կոմիտեն սկսեց զինված ջոկատներ ստեղծել: Առաջինը եղել է աֆղանական ջոկատը, որն ինձ էր ենթարկվում՝ որպես «Ղարաբաղ» կոմիտեի համակարգող ղեկավարի: Այդպես էր կոչվում, քանի որ անդամները ԽՄ բանակում մասնակցել էին Աֆղանստանի պատերազմին և ռազմական փորձ ունեին: Հետագայում առաջացան բազմաթիվ այդպիսի ջոկատներ, որոնց մի մասը ենթարկվում էր «Ղարաբաղ» կոմիտեին, մյուս մասն ինքնուրույն էր գործում, եղան նաև դեպքեր, երբ առիթից օգտվելով՝ ստեղծվեցին ջոկատներ, որոնք հիմնականում հետապնդում էին տնտեսական շահեր: Քանի որ «Ղարաբաղ» կոմիտեի անդամներս ուսյալ մարդիկ էինք ու լավ գիտեինք պատմությունը, զգուշանում էինք, որ հանկարծ առաջին հանրապետության պես «մաուզերիստների» շարժումներ չսկսվեն, երբ ջոկատներն իրենք էին մտնում քաղաքականության մեջ ու որոշում, թե ինչն էր ճիշտ ու ինչը՝ սխալ: Դա կործանարար էր առաջին հանրապետության համար, և թույլ չէինք տա, որ կրկնվեր: Եվ դրա համար 1990 թվականին իշխանության գալուց հետո խնդիր դրվեց հայրենասիրությամբ առաջնորդվող ջոկատները միավորել ու բանակի պես մի բան ստեղծել: Քանի որ դեռևս անկախ չէինք, ԽՍՀՄ կազմում էինք, իսկական բանակ ստեղծել չէինք կարող: Ոստիկանության ներքին զորքեր կային, երիտասարդներին կոչ արեցինք մտնել այդտեղ, իսկ ով չի մտնի, պիտի զինաթափվի: Եղան բազմաթիվ ջոկատներ, որոնք մտան, բայց նաև եղան ջոկատներ, որոնք ինքնուրույն քաղաքականություն սկսեցին վարել: Օրինակ՝ Սարի թաղի Վրեժի ջոկատը, որը սահման էր գնում ու ինքնուրույն գործողություններ իրականացնում՝ առանց պետությանը ենթարկվելու. փորձ կատարեց գրավելու հեռուստատեսության ստուդիան, նույնը ՀԱԲ-ն էր և այլն: Եվ պետությունն իր առջև խնդիր դրեց այդ ջոկատները զինաթափել: Մեծ դժվարությամբ զինաթափեցինք Սարի թաղի Վրեժի խումբը: Ես՝ որպես վարչապետ, կարգադրեցի զինաթափել ՀԱԲ-ը: Գիշերը ոստիկանության կողմից հարձակում կատարվեց ՀԱԲ-ի շտաբի վրա, երկու զոհ ունեցանք: Մի պահ եղավ, որ ջոկատներն այլևս ինքնուրույն քաղաքական դերակատարություն չունեին: Դա կարևոր էր, որովհետև քաոսային վիճակով պետությունն առաջ տանել հնարավոր չէր: Հիշում եմ՝ այն ժամանակ Մամեդովն էր Ադրբեջանի վարչապետը, երբեմն-երբեմն հեռախոսով խոսում էինք: Երկուսս էլ ասում էինք` ի՞նչ անենք, ջոկատներն են սահմանի վրա հարձակում իրականացնում: Մի օր էլ զանգեցի ու ասացի` եթե այսուհետ կրակեն ձեզ վրա, իմացեք՝ ես եմ հրամայել, մեր ջոկատները լրիվ վերահսկողության տակ են, դուք էլ հասեք դրան, այդ դեպքում միայն իմաստ կլինի սահմանային դեպքերի վերաբերյալ բանակցել: Այդ հարցում մենք առաջ ընկանք Ադրբեջանից ու Վրաստանից: Մաուզերիստների շարժում երրորդ հանրապետությունում չեղավ: Դրանից հետո, իհարկե, պոռթկումներ եղան: Առաջինը հոկտեմբերի 27-ն էր: Այն տղաները, որոնք Ազգային ժողով մտան ու այդ արյունալի ողբերգությունն իրականացրեցին, իրենց ներքին մղումներում որոշակի հայրենասիրական արդարացում ունեին. նրանք կարծում էին, որ պետությունը վատ ղեկավարներ ունի, և եթե Վազգեն Սարգսյանը չլինի, ամեն ինչ կկարգավորվի: Այդ դեպքը, բացի վնասից, ոչ մի օգուտ չբերեց Հայաստանին, այսինքն՝ մի անգամ էլ ապացուցվեց, որ ահաբեկչական գործողություններով պետության, հասարակության առջև դրված խնդիրները չեն լուծվում: Բացարձակապես անընդունելի է, որ զինված մի փոքր ջոկատ վերցնում է այդ ֆունկցիան իր վրա, այն, ինչ տեսանք այս դեպքում: Լավ բաներ են ասում, հայրենասիրական մղումներ ունեն, բայց դա ոչինչ չի նշանակում, բոլոր այսպիսի գործողությունների հետևում կանգնած են բարի նպատակներ, բայց արդյունքը լինում է ողբերգական պետության համար: Իհարկե, կա ընդհանուր դժգոհություն իշխանություններից: Մեր երկրում մեծ տեղ ունեն կոռուպցիան, անարդարությունները, դատական համակարգը չի համապատասխանում այն խնդիրներին, որոնք դրված են պետության առջև, շատ հարցերում տանուլ ենք տալիս, մեր տնտեսությունը այն ձևով չի զարգանում, ինչպես մենք կուզենայինք: Բացի մնացած բացասական երևույթներից, ստեղծվեց մի պետություն, որտեղ այն անհատները, որոնք իրենց ուսերի վրա տարան հեղափոխության և պատերազմի ծանր բեռը, հիմնականում հայտնվեցին ծանր սոցիալական վիճակում, պետության ուշադրությունից դուրս: Մյուս կողմից՝ հարստացան անհատներ, որոնց մի զգալի մասը, ունենալով ձեռներեցության շնորհք, ազնիվ ձևով կազմակերպեց իր գործը, բայց դրա հետ մեկտեղ հսկայական կարողություն ձեռք բերեցին ոչ օրինական ճանապարհով, ոչ մի օգտակար ընդունակություններով չօժտված պատահական մարդիկ, միայն շնորհիվ նրա, որ հնարավորություն ունեին օգտագործելու իշխանության լծակները: Այդ ամենը տարիների ընթացքում ավելացնում էր դժգոհությունը: Բայց այդ հարցերը լուծվում են այլ ճանապարհով, ոչ թե զինված ուժի միջոցով: Մի կողմ թողնենք, որ այդ գործողություններն օրինական չեն, մի կողմ թողնենք, որ այդպիսի դեպքերի ընթացքում արյուն է թափվում: Պետական տեսանկյունից ավելի կարևոր է, որ այդպիսի գործընթացն արդյունավետ չէ, խարխլում ու թուլացնում է պետությունը, հնարավորություն է տալիս դրսի ուժերին միջամտելու մեր ներքին պետական կյանքին, և դա հասարակության մեջ առաջացնում է ճեղքեր, որոնք մնում են շատ երկար ժամանակ: Ֆրանսիայի նախագահ (1974-81 թթ.) Ժիսկար դ’ Էստենը, վերլուծելով Ֆրանսիայի ժողովրդի ներկա խնդիրները, նշում է, որ 1789 թ. Ֆրանսիայի հեղափոխության ճեղքերը չեն վերացել նույնիսկ մինչև այսօր: Արդյունավետ չէ, որովհետև պատմական փորձը ցույց է տալիս, որ այսպիսի գործընթացը համարյա երբեք չի բերում հաղթանակ, իսկ այն բացառիկ դեպքերում (օր.՝ Ֆիդել Կաստրոյի զինված ապստամբությունը), երբ հաջողվում է այդ ճանապարհով փոխել իշխանությունը, ոչ մի խնդիր չի լուծվում: Ստեղծվում է նոր՝ հեղափոխական իշխանություն («հերոսների իշխանություն»), որն ավելի անարդար ու դաժան է լինում, քան նախորդը, և նորից հասարակությանը պետք է լինում լուծել այն խնդիրները, որոնք պատճառ են դարձել ապստամբության: - Բայց ինչո՞ւ ոչ առաջ կամ ոչ հետո, այլ հենց այս պահին, և նաև ասվում է, որ այս քայլին դիմել են, որովհետև այլընտրանք չեն տեսնում, որ փոփոխության հասնելու բոլոր եղանակները սպառվել են: Ձեր կարծիքով արդյոք սպառվե՞լ են Հայաստանում փոփոխություն իրականացնելու մյուս բոլոր ճանապարհները: - Արդեն գոյություն ունեցող դժգոհության վրա ավելացան և մեծ նշանակություն ունեցան քառօրյա պատերազմը և դրա արդյունքները, առաջացած հիասթափությունը, տպավորությունը, որ իշխանությունները ոչ մի դաս չքաղեցին այդ քառօրյա պատերազմից: Չեմ բացառում, որ քառոօրյա պատերազմի այլ արդյունքների դեպքում նման երևույթներ կարող էին տեղի ունենալ Բաքվում: Երկրորդ` այդ ֆոնի վրա առաջացան խոսակցություններ, որ Հայաստանին պարտադրում են միակողմանի զիջումներ Ղարաբաղի հարցում, և Հայաստանի ղեկավարությունը համաձայնում է պարտադրանքին: Եթե համոզվածություն կա, որ հասարակության ճնշումները չեն ազդում իշխանության քաղաքականության վրա, ապա իշխանության փոփոխությունը պետք է փորձել կատարել ընտրությունների միջոցով: Այս պայմաններում կարող էր ձևավորվել հզոր ընդդիմադիր ուժ, որը գալիք ընտրութէյուններին գնար հաղթանակի՝ իր ձեռքը վերցնելով մեր պետության առջև կանգնած խնդիրների լուծման պատասխանատվությունը: Բայց շատերը նշում էին, որ այդ ճանապարհով, սկսած 1995 թ., ոչ մի արդյունքի հնարավոր չի եղել հասնել: Ընտրությունների արդյունքները կեղծվում են: Իշխանությունը միշտ ինքն իրեն վերարտադրում է: Բայց եթե ընտրությունների մեխանիզմը չաշխատի, ինչ-որ հեղափոխական ուժ իշխանությունը վերցնի, միևնույն է, պրոբլեմը նույնն է մնալու: Եթե չի գործելու ընտրությունների մեխանիզմը, մենք երբեք ոչ մի բանի չենք հասնի: Միացյալ Նահանգներում 30-ական թվականներին լրիվ կոռումպացված ընտրություններ էին: Դիքենսը XIX դարի Անգլիայի ընտրությունները նկարագրում է որպես կոռուպցիայի ու ստի վրա հիմնված ընտրություններ: Կարող եք կարդալ, թե Շոտլանդիայում ոնց են ընտրություններ եղել: Բայց բոլոր այդ պետությունները կարողացել են առանց մեծ ցնցումների այդ մեխանիզմն աշխատեցնել: Կարծում եմ, որ Հայաստանում էլ դա հնարավոր է, առջևում ընտրություններ են, բավականին մեծ աշխատանք ու գումարներ են պահանջվելու միասնական և ուժեղ ընդդիմություն ունենալու համար, որի ղեկավարները պետք է լինեն ազնիվ, նվիրված, բարձր մակարդակ ունեցող մարդիկ: Կազմակերպվելով, աշխատելով կարելի է այդ մեխանիզմն աշխատեցնել: Դրա հետ միասին պետք է լինի որոշակի գաղափարախոսություն, պատկերացում մեր պետության, հասարակության, կառուցվածքի և խնդիրների վերաբերյալ (Թուրքիայում այժմ տեղի ունեցող պայքարի մեջ, բացի ամեն ինչից, երկու գաղափարախոսթյան որոշակի պայքար կա): Ազնվությունը, արդարությունը, օրենքների պահպանումը, կոռուպցիայի վերացումը գաղափարախոսություն չեն, այդ դրույթները պետք է լինեն ցանկացած գաղափարախոսության մեջ: Այս հարցին կանդրադառնանք, երբ խոսենք Ղարաբաղի հարցի մասին: Փոփոխությունների միակ ճանապարհը ընտրություններն են: Մինչև այդ մեխանիզմը չսարքենք, քանի ջոկատ ուր էլ մտնի, ոչինչ չի փոխվի:
01.08.2016            ավելին >>  
Ադրբեջանական ագրեսիայի ձախողումը վկայում է այն մասին, որ հակամարտությունը ռազմական լուծում չունի, իսկ Ադրբեջանն անզոր է հարցը լուծելու այդ ճանապարհով. Վազգեն Մանուկյան

Այն, որ ԼՂՀ Պաշտպանության բանակը ձախողեց ադրբեջանական ագրեսիայի առաջխաղացումն ու Ադրբեջանի նկրտումները, վկայում է, ոչ միայն այն մասին, որ հակամարտությունը ռազմական ճանապարհով լուծում չունի, այլ նաև՝ Ադրբեջանն անզոր է հարցը լուծելու այդ ճանապարհով:
07.04.2016            ավելին >>  
Կարևորագույն հարցը հիմա լուծում են այն տղաները, որ գտնվում են առաջնային գծի վրա. Վազգեն Մանուկյան

«Ադրբեջանը ժամանակ առ ժամանակ այսպիսի գործողութուններ անում էր և պետք է աներ, որովհետև Ղարաբաղի հարցի այն լուծումը, որ ինքը կուզենար` Ղարաբաղը մտներ Ադրբեջանի կազմի մեջ, անհնարին է բանակցությունների միջոցով այդպիսի արդյունքի հասնել և անբնական: Այսինքն` ինքը գիտակցում է, որ եթե այդ խնդիրն է ուզում լուծել, ապա դա պետք է ռազմական ձևով լուծի:Դրա համար ինքն ուժեղացնում է բանակը, ժամանակ առ ժամանակ փորձեր է կատարում: Հիմա, իմ կարծիքով, Ադրբեջանը գտնում է, որ ավելի բարենպաստ ժամանակ է այդպիսի գործողություն կատարելու համար, քան նախկինում, մի քանի պատճառներով. առաջինը` ինքը բավականին զենք է կուտակել, նավթի գինն իջնում է, պաշտպանության զարգացման տեսակետից իր համար առջևում ավելի դժվար օրեր են սպասվում, մյուս կողմից էլ իր ժողովրդի ուշադրութունն է ուզում շեղել»,- 168.am-ի հետ զրույցում հայտարարեց ՀՀ նախկին վարչապետ, պաշտպանության նախկին նախարար Վազգեն Մանուկյանը` խոսելով Ադրբեջանի նախաձեռնած ռազմական գործողությունների դրդապատճառների մասին:Սակայն, ըստ նրա, այստեղ շատ կարևոր դեր է խաղում Թուրքիան, որովհետև վերջին տարիներին Էրդողանը կարողացավ մի վիճակի հասնել, որ դարձավ շատ կարևոր և’ Եվրոպայի, և’ ԱՄՆ-ի համար, որոնք նրա ցանկացած հանցագործությունը ներում են, և անպատժելիության մթնոլորտ է ստեղծվել.
05.04.2016            ավելին >>  
Ադրբեջանը հասկանում է, որ բանակցությունների միջոցով Արցախը չի մտնի իր կազմի մեջ, իսկ ռազմական միջոցով էլ՝ քթին ստացավ. Վազգեն Մանուկյան

ՀՀ հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանի գնահատմամբ՝ Ադրբեջանի կողմից այսպիսի հարձակումը սպասելի էր: «Ադրբեջանը հստակ հասկանում է, որ բանակցությունների միջոցով երբեք Ղարաբաղը չի մտնի Ադրբեջանի կազմի մեջ, իր ցանկությունը բանակցություններով իրականացնել հնարավոր չէ, մնում է միայն ռազմական միջոցի դիմել: Սակայն ամբողջ հարցն այն է, որ ինքը համարյա պատերազմ սկսեց և եթե հաջողության հասներ, այն մեծածավալ պատերազմ էր դառնալու, սակայն քթին ստացավ և չկարողացավ իրականացնել»,- Tert.am-ի հետ զրույցում ասաց նա: Վազգեն Մանուկյանն ասաց, որ հակառակորդը հետ շպրտվեց, շատ մեծ զոհեր տվեց և նորից համոզվեց, որ չի կարողանալու հաջողության հասնել: «Ես կարծում եմ, որ այս ամբողջ ողբերգության հետ միասին, որ մարդիկ են զոհվել, արյուն է թափվել, մյուս կողմից ևս մեկ անգամ ապացուցվեց Ադրբեջանին, որ գոնե մոտակա ժամանակաշրջանում հարց լուծել չի կարող, և դա մեզ բերում է խաղաղ ժամանակաշրջանի: Ես չեմ ասում, որ սահմանի վրա էլ կրակոցներ չեն լինի, դա իրենց մտածելակերպն է և իրենց ոճն է, սակայն մեծածավալ ռազմական գործողություններ փաստորեն տապալվեցին»,- ասաց նա և նշեց, որ նույնը Ադրբեջանը 94 թվականին արեց՝ մեծածավալ պատերազմ սկսեց և պարտվեց, որից հետո զինադադարի փաստաթուղթ ստորագրեց: Ինչ վերաբերում է միջազգային կառույցների, այլ երկրներ արձագանքին սահմանային լարվածությանը, Վազգեն Մանուկյանն ասաց. «Մենք ունենք բարեկամներ, ունենք թշնամիներ»: Նա նկատեց, որ թեև բոլորն էլ հասկանում են, որ Ադրբեջանն է նախահարձակը, որովհետև Ղարաբաղին բացարձակապես պետք չէր հարձակվել, բայց դժվարանում են դա խոստովանել և միակողմանի գնահատական չեն ցանկանում տալ: «Ամենակարևորն այն է, թե Ղարաբաղում առաջին գծի վրա մեր զինվորները, հրամանատարները, ղեկավարությունը ինչ հաջողություններ կունենան, մնացած ասվածքներն էլ միշտ էլ կհարմարվեն դրան»,- ասաց նա:
04.04.2016            ավելին >>  
​Մի նկատառում Վազգեն Մանուկյանի հոբելյանի առիթով…

Այս տարին Վազգեն Մանուկյանի համար հոբելյանական է, փետրվարի 13-ին լրացավ նրա 70 տարին: Բնական է՝ եղան շնորհավորանքներ՝ ակնածանքի խոսքերով ու նրա գործունեության գնահատականներով: Այս առիթով, որպես մի մարդ, որ գործի ու դեպքերի բերումով, սկսած 1970-ական թվականներից, ուշադիր հետևել է նրա գործունեությանը, ուզում եմ թույլ տալ ինձ մի նկատառում: Պետական, քաղաքական գործիչ, մաթեմատիկոս. այսպես է ներկայացվում Վ. Մանուկյանը հանրագիտարաններում, հետո, իհարկե, թվարկվում են նրա կոչումներն ու պաշտոնները՝ Հայոց համազգային շարժման գաղափարախոս և վարչության առաջին նախագահ, առաջին վարչապետ, պաշտպանության նախարար և այլն: Ամեն ինչ ճիշտ է, բայց ճի՞շտ է արդյոք սոսկ որպես քաղաքական գործիչ որակել մի մարդու, որն իր կյանքի 70 տարիներից ավելի քան 50-ը նվիրել է հայկական երազանքի իրականցմանը, որն իր ակտիվ գործունեությունն սկսել է Հայաստանի անկախացումից դեռ շատ առաջ՝ սկսած 60-ականների կեսերից, երբ Հայաստանի անկախությունը հեռավոր երազանք էր, իսկ այդ նպատակի համար գործունեություն ծավալելը՝ չափազանց վտանգավոր: Միայն քաղաքական գործիչ բնորոշումը, կարծում եմ, ճիշտ չէ, քանի որ էապես նեղացնում է այս անհատի տեղն ու դերը մեր պատմության մեջ: Ավելի ճիշտ կլիներ ասել՝ ազգային գործիչ, քանի որ ազգային ասվածը ներառում է և՛ քաղաքական, և՛ պետական գործունեությունը, բայց ավելին է, քան դա և ներառում է նաև ազատագրական պայքար ու գաղափարախոսություն, այն ինչ արել է Մանուկյանը, ինչպես նշեցի, մինչև 1991 թվականը հանուն Հայաստանի անկախության և Արցախի ազատագրման: «Հիմա հաճախ եմ մտածում այն մասին, թե շարժումը կգնար արդյոք ազգային ազատագրական պայքարի ուղիով, եթե չլիներ Վազգեն Մանուկյանը, թե՞ ավելի շատ սոցիալ-քաղաքական և բարեփոխումների երանգ կընդուներ»,- գրել է Սամվել Շահինյանը Վ. Մանուկյանի «Հայկական երազանքը գոյատևման փակուղում» գրքի առաջաբանում: Անշուշտ, սա հռետորական հարց է, որի հիմնավոր ու փաստարկված պատասխանը, վստահաբար, կտան ապագայի անաչառ պատմաբաններն ու քաղաքագետները: Կարծում եմ՝ այս մտայնությունից է բխում այն տարածված կարծիքը, թե Վազգեն Մանուկյանի աստեղային ժամը 1996-ի սեպտեմբերին էր, երբ նա, փաստացի, հաղթեց նախագահական ընտրություններում: Այս օրերին էլ շեշտվեց դա, և անմիջապես անցում կատարվեց մեր պատմության այն տխուր էջին, թե ինչպես ուժային կառույցները զավթեցին ժողովրդի իշխանությունը («Եթե անգամ հավաքած լինեին 100 տոկոսանոց ձայն…»):
18.02.2016            ավելին >>  
Վազգեն Մանուկյան – 70

Վազգեն Մանուկյանի կյանքն ու գործունեությունը սերտորեն կապված են Հայաստանի պատմության հետ՝ սկսած 60-ականների ազգային զարթոնքից մինչև մինչև 1988-ի Արցախյան շարժում և ազատամարտ, Հայաստանի Երրորդ Հանրապետության հիմնադրում: Նա Հայոց համազգային շարժման գաղափարախոսն է ու ՀՀՇ վարչության առաջին նախագահը, ԱԺՄ կուսակցության հիմնադիրը: 1990-1991-ին՝ մեկ տարի, նա Հայաստանի վարչապետն էր, իսկ 1992-1993-ին՝ պատերազմի ամենածանր շրջանում՝ պաշտպանական գերատեսչության ղեկավարը: Նրա աստղային ժամը 1996-ի սեպտեմբերն էր, երբ նա, փաստացի հաղթեց նախագահական ընտրություններում, սակայն նախագահի պաշտոնում մնաց Լևոն Տեր-Պետրոսյանը՝ “շնորհիվ” ուժային կառույցների ղեկավարների՝ Վազգեն Սարգսյան, Սերժ Սարգսյան, Վանո Սիրադեղյան, ինչպես նաև Արցախի իշխանությունների՝ Ռոբերտ Քոչարյան, Սամվել Բաբայան: ԱՆԻ կենտրոնը ներկայացնում և հիշեցնում է Հայաստանի Ազգային անվտանգության խորհրդի անդամների սեպտեմբերի 26-ի կեսգիշերային հեռուստաելույթների սղագրությունը:
14.02.2016            ավելին >>  
Կարելի է դասագիրք գրել շարժումների մասին.Վազգեն Մանուկյան

Հանրային խորհրդի նախագահ, ԱԺՄ նախագահ Վազգեն Մանուկյանը Բաղրամյան պողոտայի <<Ընդդեմ էլեկտրաէներգիայի թանկացման>> շարժման մարումը բնական գործընթաց է համարում:<<Կարելի է դասագիրք գրել շարժումների մասին : Ուղղակի շատ մարդիկ այդ թվում նաև ես, այդ ամենի միջով վաղուց անցել ենք. ոչ մի բան հավերժական չէ, լինում է, որ շարժումները վերելեք են ապրում, լինում է, որ մարում են, ջարդվում կամ նվազում են: Շարժման մարումը այս փուլում բնական է, բայց դա չի նշանակում, որ մեկ-երկու ամիս հետո, եթե շարժման բարձրացրած խնդիրը օբյեկտիվ լուծում և հիմավոր պարզաբանում չի ստանում, չի կարող կրկին պոռթկալ>>,- Hayeli.am-ի հետ զրույցում նշեց Վազգեն Մանուկյանը: Նրա խոսքով անգամ ղարաբաղյան շարժման ժամանակ ամիսներ էր լինում, որ աննախադեպ վերելք կար, լինում էին նաև ամիսներ, երբ նվազում էր գնում, որն այն ժամանակ, ըստ Վազգեն Մանուկյանի հիմնականում կախված է եղել << դրսի արձագանքներից>>: Կոնկրետ Բաղրամյան պողոտայի շարժման մեջ ԱԺՄ նախագահը <<գեպոլիտիկ խնդիրներ>> չի տեսել: Դիտարկմանը, թե ՌԴ ԱԳ նախարար Լավրովը նման երանգների մասին խոսել էր, Վազգեն Մանուկյանն արձգանքեց. <<Աչքը տեսածից է վախենում: Ռուսները Ուկրաինայում այնպիսի բաներ տեսան, որ դրանից հետո իրենց աչքին ամեն ինչ մայդան է երևում: Լավրովը խելոք մարդ է, բայց դա չի նշանակում, թե նա այնքան խելոք է, որ կարող է հասկանալ, թե Հայաստանում ինչ է կատարվում: Բայց ամեն դեպքում, կարծքում եմ, որ ուկրաինական դառը փորձից հետո իրենց պետք է ներողամտաբար վերաբերել>>:
08.07.2015            ավելին >>  
Հանրային խորհրդում քննարկվել է համայնքների խոշորացման ծրագիրը

Տավուշի, Սյունքի և Լոռու մարզերում համայնքների խոշորացման պիլոտային ծրագրի վերաբերյալ ապրիլի 10-ին Հանրային խորհրդում տեղի է ունեցել քննարկում, որին մասնակցել են ՀԽ նախագահ Վազգեն Մանուկյանը, խորհրդի անդամներ, ծրագրում ընդգրկված մարզերի մարզպետարանների, Տարածքային կառավարման և արտակարգ իրավիճակների նախարարության պաշտոնյաներ, շահագրգիռ այլ անձիք:Քննարկումը կազմակերպել է Հանրային խորհրդի տարածքային կառավարման և տեղական ինքնակառավարման հարցերի հանձնաժողովը:ՀԽ նախագահ Վազգեն Մանուկյանը քննարկման սկզբին բարձրացրել է ծրագրի իրականացման հետ կապված մի շարք հարցեր, որոնք մտահոգում են խորհրդի անդամներին ու հանրությանը: Նա հիշեցրել է, որ նախկինում հարցը Հանրային խորհրդում մի քանի անգամ քննարկվել է, և խորհրդի անդամները՝ մասնավորապես ՀԽ անդամ Վլադիմիր Մովսիսյանը, բազմաթիվ մտահոգություններ է առաջ քաշել, որոնցից մեկն էլ պայմանավորված է խորհրդային տարիներին նմանատիպ ծրագրի իրականացման հետևանքով մոտ հարյուր գյուղերի վերացման փաստով:
10.04.2015            ավելին >>  
«Հիմա մեր ռազմաճակատը տնտեսությունն է: Եթե պարտվենք, մեր հաղթանակները չեղյալ կարելի է համարել». Վ. Մանուկյան

Հանրային խորհրդի ֆինանսատնտեսական և բյուջետային հարցերի հանձնաժողովում տեղի ունեցած «Հայաստանի արդյունաբերության ներկա վիճակն ու զարգացման հեռանկարները» թեմայով քննարկման ժամանակ, ողջունելով ներկաներին, ՀԽ նախագահ Վազգեն Մանուկյանը հանդես եկավ ելույթով՝ անդրադառնալով տնտեսության զարգացման անհրաժեշտությանն ու դրա խոչընդոտներին:Նա նշեց, որ երկրում առկա բազմաթիվ խնդիրներից որով էլ փորձես զբաղվել, վերջիվերջո կգաս այն եզրակացության, որ եթե տնտեսությունը մեծ արագությամբ թռիչք չգործի, և մի քանի տարում մեկ շնչին հասնող համախառն ներքին արդյունքը մի քանի անգամ չաճի, ապա այդ խնդիրները երբևէ վերջնական լուծում չեն ստանա: «Մենք հաղթեցինք ռազմի դաշտում, հիմա մեր ռազմաճակատը տնտեսությունն է: Եթե մենք այդտեղ պարտվենք, մեր հաղթանակները չեղյալ կարելի է համարել»,-ասաց Վազգեն Մանուկյանը:
04.04.2015            ավելին >>  

Home page Web mail Map
EnglishRussian


1996


www.ajk.am

  www.armenia.li
www.armenia.li
510283
501425