ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ
ԱԺՄ քաղաքական սկզբունքներն ու գործունեությունը
1996թ. Պատմության չփակված էջ
ՎԱԶԳԵՆ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ ԿԵՆՍԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
ԱՆՑԱԾ ՃԱՆԱՊԱՐՀ
ԳՐԱԴԱՐԱՆ
ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑՆԵՐ
ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
ԳՐԱՆՑՎԵԼ ԿԱՅՔԻ ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻՆ
ԿԱՅՔԻ ՔԱՐՏԵԶ
ԿԱՊԸ ՄԵԶ ՀԵՏ
ԸՆՏՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ 2008
   ԱԺՄ քաղաքական սկզբունքներն ու գործունեությունը

20.05.2010          
Վազգեն Մանուկյան.« Հանկարծ չբացեք Պանդորայի արկղը, հետո չեք կարողանալու փակել: Մի անգամ մի կերպ փակվեց 1990 թվականին»

ՀՀ Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանի մայիսի 19-ի ասուլիսի ամբողջական սղագրությունը. թեման՝ «Հայաստանում կրթական համակարգի հիմնախնդիրներ, օտարալեզու դպրոց» Վազգեն Մանուկյան. - Բարեւ ձեզ, շնորհակալություն, որ ընդունեցիք ասուլիսի հրավերը: Մեզ համար, այսինքն՝ Հայաստանի համար, կրթական համակարգը նույնչափ կարեւոր է, որքան բանակը, որոշ դեպքերում՝ նույնիսկ ավելի կարեւոր: Այսինքն` այն ամենը, ինչ վերաբերում է կրթական համակարգին, վերաբերում է ազգային պետական համակարգին եւ կարող է բարելավել կամ խաթարել այն: Հանրային խորհրդում ավելի վաղ տեղի ունեցած քննարկումների ժամանակ գոհ չէինք մեր կրթական համակարգից, եւ առաջարկվեց ստեղծել մի քանի աշխատանքային խումբ, որոնք անկողմնակալ ուսումնասիրություններ կանեին, եւ կառավարությանը առաջարկություններ կներկայացնեինք, թե ինչ փոփոխություններ պետք է արվեն, որ մեր կրթական համակարգը համապատասխանի մեր ազգային պետական շահերին եւ միջազգային չափանիշներին: Այդ ընթացքում հանկարծ հրապարակ եկավ Հայաստանում օտարալեզու դպրոցներին վերաբերող նախաձեռնությունը: Փորձում էինք մի քայլ առաջ գնալ, բայց դա մի քայլ է դեպի անդունդ: Երբ հայերը պետություն չեն ունեցել, լինի, ասենք, 1988 թվականը թե 19-րդ կամ 20-րդ դարի սկիզբը, բոլոր շարժումների ժամանակ մեր հասարակությունը, մեր մտավորականությունը միշտ իրար է կապել երկու գաղափար՝ անկախ պետություն եւ ազգային դպրոց: Եվ մեր հակառակորդներն էլ մեր դեմ պայքարելիս միշտ մեզ հարվածելու համար առաջին հերթին թիրախ են դարձրել ազգային դպրոցը: Երբեմն դա արել են խորամանկ ձեւերով, երբեմն՝ շահագրգռելով, երբեմն էլ՝ ուղիղ հարվածով. օրինակ, 1912 թվականին ցարական Ռուսաստանը պարզապես փակեց հայկական դպրոցները: Այսինքն` պայքարը դպրոցների համար պայքար է եղել ինքնության համար, անկախության եւ ամեն ինչի համար: Ես չպիտի ասեմ, բազմաթիվ փիլիսոփաներ են նշում, թե ինչքան կարեւոր է, որ երեխան բազային կրթությունը ստանա մայրենի լեզվով, հետո հմտանա այլ ժողովուրդների հետ շփվելու գործում. օտար լեզուներ սովորի եւ դառնա նաեւ աշխարհի քաղաքացի: Դա խորը ուսումնասիրությունների առարկա է եղել: Եթե առաջարկվում է փորձել, ուրեմն արժե հաշվի առնել արդեն եղած փորձը: Մեկը մեր սեփական փորձն է, մյուսը՝ միջազգային: Առաջինը: Ոչ հեռու անցյալում մենք ունեցել ենք ռուսական դպրոցներ, որոնցում սովորում էր մեր երեխաների 25 տոկոսը: Խորհրդային Միությունում պետական լեզուն ռուսերենն էր: Միայն երկու հանրապետություն կարողացավ դիմանալ եւ որպես պետական լեզու պահել իրենը. Հայաստանն ու Վրաստանն էին: Դա մեծ պայքար էր, եւ դրա մասին արժե հատուկ խոսել: Ամեն դեպքում, կյանքի շատ ոլորտներում, բազմաթիվ հիմնարկներում գրագրությունը ռուսերեն էր: Կենսական անհրաժեշտություն կար ռուսերեն իմանալու, եւ ռուսական դպրոցների թիվը բնականորեն սկսեց աստիճանաբար մեծանալ: Ի՞նչ թերություն ուներ այդ ռուսական դպրոցը: Ես համոզված եմ, որ այդպիսի դպրոց ավարտածների 90 տոկոսը խորությամբ չգիտի մեր՝ հայ ժողովրդի պատմությունը, հայերեն գրավոր խոսքի խնդիրներ ունի, ամբողջովին մեր մշակույթի մեջ չէ: Ես չեմ ասում, թե նրանք հայրենասեր չեն: Բայց իրենք ունեն այդ խնդիրները: Փորձեք՝ թելադրություն տալ կամ հարցնել հայ ժողովրդի պատմությունից: Ես չեմ ասում՝ բոլորը, բայց կեսից ավելին, երեւի 90 տոկոսը այդ գիտելիքները չունի եւ ամրատներով, խորը կապված չէ հայության հետ: : Ավելին, նաեւ հոգեկան երկփեղկում է առաջացնում օտար լեզվով բազային կրթությունը, որը շատ մանրազնին ուսումնասիրել են հոգեբանները: Ինքս ռուսական դպրոց եմ ավարտել, եւ մինչեւ հիմա կրում եմ իմ մեջ այդ երկփեղկումը: Կարծես մեջս երկու մարդ լինի: Կրթությունը միայն գիտելիք տալը չէ, կրթությունը նաեւ միաձույլ բնավորություն ձեւավորելն է, որը տալիս են միայն ազգային դպրոցները: Այդ ամենի հետ, դուք երեւի երիտասարդ եք, չեք իմանա, Հայաստանում հայկական ու ռուսական դպրոցների միջեւ հակամարտություն կար. ռուսական դպրոցներում սովորողների, նրանց ծնողների, ուսուցիչների մեծ մասը համարում էր, որ հայկական դպրոցները, հայախոսները, հայկական կրթություն ստացածները երկրորդ կարգի մարդիկ են, իսկ իրենք՝ առաջին: Բացի այդ, ռուսական դպրոցներում սովորում էր մտավորականների, իշխանավորների, կրթված ընտանիքների երեխաների զգալի մասը, եւ պետության հիմնական ուշադրությունը սեւեռված էր ռուսական դպրոցների վրա: Այսինքն, երկփեղկում կար նաեւ հասարակության մեջ՝ սոցիալական եւ այլն: Մենք այդ փորձը տեսել ենք. ինչու՞ եք ուզում նորից մտնել այդ փորձի մեջ ու դա նորից ուսումնասիրենք: Եվ ի՞նչ հակափաստարկ է բերվում. ասում են՝ այ, այս գլոբալիզացիայի պայմաններում, երբ աշխարհի հետ շփվելու համար պետք է լեզուներ իմանալ, չունենք օտար լեզուների տիրապետող որակյալ մասնագետներ: Ճի՞շտ է դա: Բացարձակ սուտ է: Տարեկան առնվազն տասնյակներով հայաստանցիներ՝ հայկական դպրոց, ապա հայկական բուհ ավարտելով, մագիստրատուրա են ընդունվում օտար երկրներում: Ինքներս այստեղ երեք օտար բուհ ունենք. ֆրանասիական, ամերիկյան, սլավոնական: Փայլուն տիրապետում են լեզվին: Գալիս են Հայաստան, աշխատելու տեղ չկա: Իմ շատ ազգականներ, նրանց երեխաները, իմ շրջապատի երեխաների մեծ մասը չի աշխատում՝ արտասահմանում ստացած լինելով փայլուն կրթություն: Որովհետեւ խնդրրը այն չէ, որ մենք օտարալեզու լավ մասնագետներ չունենք, այլ այն է, որ Հայաստանում նրանք աշխատելու տեղ չունեն: Մենք, իհարկե, դպրոցներում օտար լեզուների դասավանդումը ուժեղացնելու խնդիր ունենք: Իհարկե, լավ կլինի, որ աշակերտը՝ դպրոցն ավարտելով երկու-երեք լեզու իմանա, բայց համենայնդեպս մասնագետների խնդիր չկա: Երկրորդ: Ասում են՝ Ինտերնետից մենք չենք օգտվում քիչ ենք օգտվում, որովհետեւ Ինտերնետը անգլերեն է, մերոնք անգլերեն չգիտեն: Հայաստանը, այո, խայտառակ վիճակում է. այստեղ բնակչության 6 տոկոսն է միայն օգտվում Ինտերնետից: Ադրբեջանից, Վրաստանից, մնացած երկրներից հետ ենք: Բայց պատճառը ուրիշ տեղ է՝ Ինտերնետը Հայաստանում շատ թանկ է, շատ անորակ է, բայց դրանից ավելի կարեւոր բան կա. Ինտերնետը կենսական անհրաժեշտություն չի դարձել Հայաստանում: Ինտերնետ ունեցողների մեծ մասն այն օգտագործում է որպես զվարճանքի կամ տարբեր կայքերում նորություններ կարդալու միջոց: Արտասահամանում այդպես չէ՝ ուզես- չուզես, պետք է Ինտերնետ ունենաս, որովհետեւ քննություն ես հանձնում, դպրոց ես ընտրում, առեւտուր ես անում, տոմս ես պատվիրում, հյուրանոց ես պատվիրում... Ամեն ինչ Ինտերնետով է: Որպես հետամնաց պետություն, Հայաստանի բնակչության համար կենսական անհրաժեշտութփյուն չէ Ինտերնետը: Կենսական անհրաժեշտություն լիներ՝ կհաղթահարվեին նաեւ Ինտերնետի այս մեծ գները: Մյուս օրինակը, որ բերում են. արդեն ներքին խոսակցություններից է: Չգիտեմ՝ դա թերթեր սողոսկե՞լ է, թե՞ ոչ: Իբր կան տասնյակ հայ երեխաներ, որոնք սովորում են Թաիլանդի մի ինչ-որ անգլիական դպրոցում, եւ ինչու՞ հայ երեխաների ծնողները այդքան մեծ գումարներ ծախսեն Թաիլանդում, եթե այդ դպրոցը կարելի է բերել, Հայաստանում հիմնել: Եվ այդ մարդիկ ավելի քիչ փող կծախսեն, իրենց երեխաները հայկական մթնոլորտում կապրեն, անգլիական դպրոցում սովորելով հանդերձ, չեն կտրվի իրենց հայկական արմատներից: Բայց կիսահարուստ մարդիկ են իրենց երեխաներին Թաիլանդ ուղարկում: Ես ճանաչում եմ հարուստ մարդկանց, որոնք ուղարկում են Լոնդոն: Եվրոպայում շատ մոդայիկ է, որ հարուստ վերնախավի ներկայացուցիչները իրենց աղջիկներին ուղարկեն, օրինակ Շվեյցարիա, օրիորդաց պանսիոններ, որտեղ մաթեմատիկայի կամ ֆիզիկայի, տնտեսագիտության խորը գիտելիք չեն տալիս, բայց սովորեցնում են պահվածքի նրբություններ: Դե մաթեմատիկոսի, ֆիզիկոսի աշխատանաքը հիմա կոշկակարի աշխատանքն է, արիստոկրատ հարուստ մարդկանց երեխաները ուրիշ հարցերով են զբաղվում: Եվ վերցնենք միջազգային փորձը: Յուրաքանչյուր պետությունում կա պարտադիր ուսուցման ծրագիր: Ավագ դպրոցը ներառվում է դրա մեջ, թե՞ ոչ, երկրից-երկիր տարբեր է: Բայց պետությունը իր բյուջեից ծախսում է միայն եւ միայն ազգային կրթության եւ ազգային փոքրամասնությունների կրթության համար: Այսինքն, պետությունն իր բյուջեի գումարները իրավունք ունի ծախսելու միայն երկու տեսակի դպրոցների համար. մեկը, որպես կանոն, իր ազգային դպրոցն է, մյուսը՝ ազգային փոքրամասնությունների: Ընդ որում, ազգային փոքրամասնությունների դպրոցները նույնպես իրարից էապես տարբերվում են: Օրինակ, Վրաստանում կան հայկական, ադրբեջանական դպրոցներ՝ այնտեղ ապրող ազգային փոքրամասնությունների համար: Վրաստանի հայկական դպրոցը համարյա հայկական դպրոցի նման է, բայց Լոս Անջելեսի հայկական դպրոցը էապես տարբեր է: Այնտեղ բոլոր առարկաները անցնում են անգլերեն, բայց հայկական անվանվող դպրոցներում դասավանդում են կրոնի պատմություն եւ հայոց լեզու, գրականություն. այնտեղ դա է նշանակում հայկական դպրոց: Որոշ պետություններ կան, որտեղ երկու-երեք պետական լեզու կա, բոլոր այդ լեզուներով էլ դասավանդում լինում է: Կան պետություններ, որտեղ կա «երկրորդ լեզու» հասկացությունը, հիմնականում՝ արաբական երկրներում, որոնք Անգլիայի կամ Ֆրանսիայի գաղութ են եղել: Բայց աշխարհի մյուս բոլոր պետություններում հիմնականում պարտադիր կրթությունը, որի վրա պետական գումարներ են ծախսվում, ազգային դպրոցն է: Ազգային փոքրամասնությունների կրթության խնդիր Հայաստանում չկա: Մենք Հանրային խորհրդում ունենք ազգային փոքրամասնությունների հանձնաժողով, երբեք բողոք չեմ լսել, որ ազգային փոքրամասնություններին այս կամ այն կերպ թույլ չեն տվել Հայաստանում իրենց լեզվով սովորել: Բացի ազգային դպրոցներից, լինում են նաեւ վճարովի դպրոցներ: Աշխարհի բոլոր երկրներում առնվազն մեկը լինում է դիվանագետների եւ տվյալ երկրում աշխատող օտարերկրյա այլ քաղաքացիների համար. գոնե մեկը: Հայաստանում էլ կա այդպիսի դպրոց, բնական է, որտեղ սովորում են մեր դիվանագետների երեխաները եւ այլն եւ այլն: Դրանցից բացի, աշխարհում այլ վճարովի դպրոցներ եւս կան: Ես երեկ ժամանակ ունեի, մտա Մոսկվայի սլավոնա-անգլո-ամերիկյան դպրոցի վեբկայքը, որտեղ սովորելու համար բարձր վճարներ են սահմանված: Ինչու՞ Մոսկվայի, որովհետեւ Մոսկվան մի քիչ սնոբ է, չէ՞ այդ տեսակետից, դեպի դուրս հակում ունեցող է. 18-րդ դարում ֆրանսախոս վերնախավ ունեին, որի դեմ գրում էին բոլոր իրենց դասական գրողները:
20.05.2010 VAZGEN_MANUKYANI_ASULIS_190520...doc             ավելին >>  
Անդամակցություն «Տնտեսական և սոցիալական խորհուրդների և համանման կառույցների միջազգային ասոցիացիա» (ՏՍԽՄԱ) կազմակերպությանը

Նյու Յորքում ավարտվեց «Տնտեսական և սոցիալական խորհուրդների և համանման կառույցների միջազգային ասոցիացիա» (ՏՍԽՄԱ) կազմակերպության` «ՏՍԽ-ների դերը նոր համաշխարհային տնտեսական, սոցիալական և շրջակա միջավայրի կառավարման համատեքստում» թեմայով տարեկան համաժողովը:Այս տարի համաժողովին մասնակցում էր նաև հայաստանյան պատվիրակությունը Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանի գլխավորությամբ: 2009թ ՀՀ Հանրային խորհուրդը դիմել է ՏՍԽՄԱ-ին նախ ասոցիատիվ անդամի կարգավիճակով, իսկ հետո նաև լիարժեք անդամ դառնալու ցանկությամբ: ՀՀ ՀԽ-ի անդամակցությունը ՏՍԽՄԱ-ին, շատ արդյունավետ կարող է դառնալ ինչպես այլ երկրների ՏՍԽ-ների հետ փորձի փոխանակման և գործունեության բարելավման, այնպես էլ հենց Հայաստանում դրա դերի բարձրացման տեսանկյունից:Սա ՀԽ-ի` որպես կազմակերպության լիիրավ անդամ, 1-ին մասնակցությունն է տարեկան համաժողովին: Այս համաժողովի ժամանակ էլ հայկական ՀԽ-ն հայտարարվել է ասոցիացիայի անդամ: Համաժողովի ժամանակ խոսք է տրվել նաև հայկական պատվիրակությանը: ՀԽ նախագահ Վազգեն Մանուկյանը դիմելով ներկաներին` շնորհակալություն է հայտնել ՏՍԽՄԱ-ի(AICESIS) գլխավոր ասամբլեայի նիստին մասնակցելու հրավերի համար: Մանուկյանն իր հուլիսի 7-ի ելույթում նշել է.
08.07.2010            ավելին >>  
Վազգեն Մանուկյան. «Ստենկա նա ստենկու` չի լինելու»

Ընդդիմություն-իշխանություն երկխոսությունը կարող է հանգեցնել արտահերթ նախագահական ընտրությունների: Համենայնդեպս այդ մասին վստահեցնում են ընդդիմության ներկայացուցիչները: Նույնիսկ կոալիցիոն պատվիրակության ղեկավար Դավիթ Հարությունյանը հայտարարեց, որ պատրաստ են քննարկել ցանկացած հարց, այդ թվում՝ արտահերթ ընտրությունների հարցը: Բայց ահա Հանրային խորհրդի նախագահ, ԱԺՄ կուսակցության ղեկավար Վազգեն Մանուկյանը բոլորովին այլ բան է կանխագուշակում:-Պարոն Մանուկյան, ընդդիմություն-իշխանություն ներկայացուցիչների հանդիպումից անմիջապես հետո Դուք հայտարարեցիք, որ Հայաստանում արտահերթ ընտրություններ անցկացնելու համար չկան քաղաքական նախադրյալներ: Այդ դեպքում, ըստ Ձեզ, ի՞նչ իրական նպատակ էր հետապնդում այդ հանդիպումը, որ տեղի ունեցավ Ձեր ղեկավարած Հանրային խորհրդի հարկի տակ:-Իմ կարծիքով երկխոսությունն ընդդիմության կողմից ուշացած է: Իշխանության կողմից մարտի մեկից հետո անընդհատ ազդանշաններ էին գալիս, կոչ՝ գնալ երկխոսության, մեղմացնելու իրավիճակը: Դա հասկանալի էր, որովհետեւ ցանկացած իշխանություն դա կցանկանար եւ դրան էր նպաստում այն, որ երկու համաներում տեղի ունեցավ, ԶԼՄ-երի վերաբերյալ որեւէ սահմանափակում չեղավ, եղան հանրահավաքների թույլտվությունները....Այսինքն` իշխանությունն իր կողմից այդ ճանապարհով էր գնում: Ընդդիմությունն ուներ երկու ճանապարհ՝ կամ անկախ արդյունքներից պետք է փորձեր գնալ ռադիկալ ընդդիմադիր ճանապարհով կամ ինչ-որ պահից, պիտի գնար երկխոսության: Եթե երկխոսության գնար, ազդեցությունն այդ պահին կմեծացներ: Այժմ կորցրել է ազդեցությունը եւ հիմա իշխանությունները դժվար գնան կտրուկ քաղաքական քայլերի: Այնպես որ, ինձ համար անհասկանալի է այս երկխոսությունը:- Ի՞նչ եք կարծում, աշնանը կլինի՞ առճակատում կամ ինչպես դուք եք ասում՝ «ստենկա նա ստենկու»:- Հիմա «ստենկա նա ստենկու» չի լինելու: Աշնանը սկսվելու են ընտրարշավներ: Ընտրությունների ժամանակ կարող են օգտագործել սուր հռետորաբանություն: Բայց ամբողջ քաղաքական պայքարը հարթ կամ բնական ձեւով անցնում է դեպի ընտրարշավ:- Նկատի ունեք հերթակա՞ն խորհրդարանական ընտրությունների փուլ, թե՞ արտահերթ նախագահական` ընդդիմության պահանջով:- Գործընթացները տանում են դեպի ԱԺ հերթական ընտրությունների փուլ: Իմ կարծիքով, անսպասելի բաներ չեն սպասվում:-Պարոն Մանուկյան, Դուք հայտարարել եք նաեւ, որ իշխանափոխությունը ոչնչի չի հանգեցնի, քանի որ իշխանությունները փոխվում են, խնդիրները՝ մնում: Եթե այդպես է, այդ դեպքում որպես փորձառու քաղաքական գործիչ, այդ փակ շրջանը ճեղքելու որեւէ ելք, այնուամենայնիվ, տեսնո՞ւմ եք:-Գիտե՞ք ինչ, ընդհանրապես, կան խնդիրներ, որոնք, ինչ իշխանություններ էլ լինեն, խնդիրները մնալու են, դա հասկանալի է: Դրանք ստրատեգիական խնդիրներն են: Եվ կան խնդիրներ, որոնք էապես կախված են այն անձերից, որոնք ղեկավարում են պետությունը: Պետք է խոստովանել, որ անձերից շատ բան է կախված: Ես կարծում եմ, որ ընդդիմությունը հնարավորություն ուներ, ճիշտ կետերին խփելով, իշխանությանը պարտադրեր այս կամ այն քայլն անել տնտեսության մեջ կամ իրավական համակարգում: Բայց հիմա արդեն սկսվում են ընտրությունները, ընտրություններից հետո ինչ կլինի, մոտավորապես պարզ է: Ես ընդդիմադիր ամենասուր առճակատումների գնացող մարդն եմ եղել եւ գիտեմ այս ամեն ինչը, եւ կարծում եմ, որ ուշ թե շուտ, Հայաստանում, իհարկե, տեղի կունենան ազատ, մաքուր ընտրություններ, որոնց կվստահի ողջ ժողովուրդը: Սա դեռ առջեւում է: Բայց բոլոր դեպքերում, ցանկացած իշխանության հետ պետք է կարողանալ աշխատել: Չպետք է ենթադրել, որ իրենք միայն վատն են ուզում հայրենիքի համար: Պետք է ենթադրել, որ իրենք լավն են ուզում, բայց ինչ-որ տեղ էլ պետք է իրենց ճնշել կամ ինչ-որ տեղ՝ օգնել: Ես ինձ համար առայժմ ընտրել եմ այս ճանապարհը :-Պարոն Մանուկյան, ամեն դեպքում, ըստ Ձեզ, ի՞նչ կոնկրետ պայմաններ են անհրաժեշտ, որ Ձեր ասած՝ ազատ-արդար ընտրությունները տեղի ունենան եւ լինեն շուտ, այլ ոչ թե ուշ:-Ինձ շատ դժվար է պատասխանել, որովհետեւ մինչեւ 1995 թիվը համոզված էի, որ դա խնդիր չի եւ Հայաստանում միշտ այդպես է լինելու: 1995-96 թվականներից հետո, մինչ օրս, իմ բոլոր փորձերն ազդելու, որ ընտրություններն արդար լինեն, ոչ մի հաջողության չեն բերել եւ հիմա էլ չեմ տեսնում, թե դա ինչպես պիտի լինի: Բայց կարծում եմ` ինչ-որ մարդիկ պիտի փոխվեն, սոցիալական վիճակը պիտի փոխվի: Մի խոսքով, մեզ ծանր ճանապարհ է սպասվում` արդար ընտրությունների հասնելու համար:-Կրկին վերադառնալով իշխանափոխության խնդրին՝ եթե, ըստ Ձեզ, դրա համար չկան քաղաքական նախադրյալներ, իսկ սոցիալական կա՞ն: Ելնելով սոցիալական ծանր վիճակից` ժողովուրդը կարո՞ղ է պարտադրել այդ իշխանափոխությունը:-Այ, այստեղ Դուք կարեւոր բան եք ասում, որովհետեւ բոլոր դեպքերում ժողովրդի սոցիալական վիճակը վատ է՝ ճգնաժամ, որից Հայաստանը չկարողացավ նորմալ դուրս գալ: Բավականին ծանր սոցիալական վիճակում գտնվող լայն շերտեր կան Հայաստանում: Ես ավելի բնական կհամարեի, եթե ինչպես եվրոպական երկրներում, դեռ արաբական աշխարհը մի կողմ թողնենք, կոնկրետ սոցիալական խմբեր ներկայանան, կոնկրետ պահանջներով ցույցեր կազմակերպեն: Հայաստանում հասարակությունը իր իրավունքների համար դեռ չի պայքարում: Հասարակությունը, հասարակության մի մասը, Հայաստանում պայքարում է իշխանափոխության համար: Բայց ես չեմ տեսել, որ հասարակությունը դրոշներով, պլակատներով, թմբուկներով դուրս գա փողոց`որոշակի մեկ խնդիր լուծելու համար: Ասենք՝ ուսանողները դուրս գան, որոշակի խնդիր լուծելու համար, գյուղացիները դուրս գան, ուսուցիչները դուրս գան իրենց իրավունքների պայքարի համար: Ես չեմ տեսնում արհմիութենական շարժումներ: Նման պայքարը շատ ավելի օգուտ կբերեր Հայաստանին, քան իշխանափոխության համար պայքարը: Հայաստանում նման բաներ չկան: Կա միայն քաղաքական պայքար՝ իշխանություն փոխելու համար: Բայց դա արդեն հնացած մեքենա է: Անցել են այն ժամանակները, երբ կարելի էր ենթադրել, որ կա սեւ իշխանություն եւ սպիտակ ընդդիմություն եւ որ սպիտակը գա, ամեն ինչ լավ կլինի, արդեն անցել են: Իշխանությունը սեւությունից դարձել է մի քիչ ավելի շագանակագույն, ընդդիմությունն էլ՝ սպիտակից դարձել է շագանակագույն:-Պարոն Մանուկյան, բայց վերջին տարիներին հենց Ձեր ասած առանձին սոցիալական խմբեր դուրս են գալիս փողոց ու պահանջում են իրենց իրավունքը՝ տաքսիստներ, մանր առեւտրականներ, գյուղացիներ, չհաշված բանակում ու մարտի մեկին զոհված երիտասարդների ծնողները...
22.07.2011            ավելին >>  

Home page Web mail Map
EnglishRussian


1996


www.ajk.am

  www.armenia.li
www.armenia.li
492136
488214